Ups en downs..

Ongeveer een maand geleden had ik weer een terugval, paniek aanvallen en angst. Waarom? Geen idee, als jij het weet, hoor ik het graag! 

Vreemd genoeg waren mijn paniek aanvallen vooral fysiek, mijn lichaam reageerde ergens op waar mijn hoofd nog helemaal niet mee bezig was. 
Dat was nieuw voor mij, meestal is het mijn hoofd dat voor de onrust zorgt en mij in de weg zit. 

Nu was het dus vooral fysiek. Mijn lichaam verkrampte en de paniek schoot overal in, terwijl mijn hoofd er niets van begreep, maar op een gegeven moment toch maar bedacht mee te doen. 

Zodoende kwam ik vlak voor de kerst dus bij het IHT van Dimence terecht (Intensive Home Treatment, crisisdienst). 

Ik was fysiek en mentaal compleet uitgeput, werd elke morgen rond een uur of drie, half vier wakker. Ongeacht hoe laat ik naar bed ging. 
De paniek kwam door de voorgeschreven oxazepam heen en ik wist niet wat ik met mezelf aan moest. 

Ik was totaal radeloos, en ik hoop dat niemand dat ooit mee hoeft te maken. 

Toen ik van het IHT een middel voorgeschreven kreeg om beter te slapen, of beter gezegd, beter dóór te slapen, wilde ik alles met twee handen aannemen. 

Één nacht... na één nacht met olanzapine voelde ik me al een totaal ander mens. 
Toen ik 's morgens iemand van mijn begeleidend team van het IHT aan de telefoon had, merkte hij dat meteen op. Ik was rustiger en had het idee dat ik weer wat meer aan kon. 

Nu, iets minder dan een maand met de olanzapine geslapen te hebben, ging het eigenlijk best heel goed. Elke dag had ik wat meer energie en ik voelde me langzaamaan steeds beter.

Begin van deze week had ik met mijn begeleider van het IHT besproken of we de olanzapine moesten gaan afbouwen, ook met het oog op het FACT team dat vanaf februari hopelijk ingezet gaat worden. Omdat die mogelijk de prioriteit ergens anders op gaan leggen, wilde mijn begeleider kijken of ik de olanzapine kon afbouwen. Ook omdat dit een middel is dat met heel veel bijwerkingen komt en hoewel ik eigenlijk alleen last had van het constante willen eten en de droge mond 's nachts, kon ik me er wel in vinden. Normaliter ben ik iemand die liever geen medicatie gebruikt. 

Dus, donderdag en vrijdag had ik niet veel gepland, dus ik zou woensdag en donderdag zonder de olanzapine proberen te slapen, en dan zouden we vrijdag even evalueren. 

Helaas. 

Donderdagochtend werd ik niet lekker wakker, ik had onrustig geslapen en voelde me niet fit. Omdat ik 's avonds een uitje had van het maatjesproject van Vriendendiensten heb ik donderdag extra rustig aan gedaan, en 's middags zelfs even op bed gelegen. Dat had ik al ruim een maand niet meer gedaan. 

Vrijdagochtend was het nog minder. Ik werd weer rond half vijf 's nachts wakker en ik voelde me mentaal ook erg somber en fysiek uitgeput. 
Mijn begeleider hoorde het meteen aan me toen we elkaar telefonisch spraken. 
Ik kon amper met de hondjes naar buiten vrijdag. 

De conclusie? Ik ben nog niet stabiel genoeg om zonder de olanzapine te slapen. En heel eerlijk, zo vreemd vind ik het niet. 

Dankzij mijn horloge en telefoon kan ik (ongeveer) bijhouden hoe mijn slaap is. Natuurlijk moet dat met een hele grote korrel zout genomen worden, maar het geeft wel een beetje een idee hoe de stand van zaken is. 

Vanaf augustus tot half december sliep ik gemiddeld maar 6,5 uur per nacht, heel gefragmenteerd met veel wakker momenten. Ik lag misschien wel 8 of 9 uur in bed, maar de hoeveelheid tijd die ik 's nachts wakker was kwam regelmatig tot de 3 uur. 

Sinds ik met de olanzapine slaap is mijn slaap een stuk minder gefragmenteerd en heb ik misschien maximaal 15 minuten wakker momenten. Daarnaast slaap ik ook veel meer, weer richting de 9 a 9,5 uur per nacht.

Met mijn begeleider had ik afgesproken om te proberen of ik de tabletjes Olanzapine kon halveren en dan op 1,25mg de nacht in te gaan. 
Gisteren lukte het niet om het tabletje goed te halveren, hij barstte helemaal uit elkaar, dus afgelopen nacht heb ik gewoon op 2,5mg geslapen. 

En wát een nacht.. Bijna 11 uur geslapen. 

Ik werd vrij vroeg wakker, want ik was ook vroeg naar bed gegaan. En omdat het nog donker was buiten ging mijn hoofd wat met mij aan de haal, maar ik heb het goed weten te omzeilen en heb de hondjes even lekker dicht tegen mij aan gedrukt. 

Nog ben ik nu behoorlijk moe, maar als ik bekijk wat ik de afgelopen week allemaal heb gedaan, ben ik naast het slechte slapen ook best over mijn grenzen gegaan. 

Vorige week zaterdag al best druk geweest met een bezoekje aan de kringloop, even boodschappen doen bij de Lidl en bij mijn achterneef en nicht op de koffie geweest.
Zondag was ik in de weer geweest met mijn haarverf. 
Op maandag kon ik een boekenkast ophalen, dus ik was daarmee in de weer. 
Dinsdag had ik paardencoaching en nog een aantal afspraken staan. 
Woensdag had ik een XXL rondje met de honden gelopen, want het was zo lekker weer en ik voelde me goed. Dat was een kleine 2 kilometer. 
En daarnaast was ik elke dag in huis aan het rondrennen als een tornado, ik heb plantjes opgehangen bij het raam, dingen uit de berging uitgezocht en op marktplaats gezet, de keuken uitgezocht en ruimte gemaakt op de bar, ik ben op het terras aan het pielen geweest. Ik heb een schema gemaakt voor huishoudelijke taken in de hoop dat ik elke dag een klein beetje doe en mezelf dan niet voorbij loop. Maar dat was afgelopen week dus niet echt een succes, mede door mijn impulsieve opruimacties. 

Dus niet zo vreemd dat ik niet alleen moe was van het slechte slapen, maar ook ben ik weer vreselijk mijn grenzen over gegaan. 

Ik zit al meer dan 3 jaar bij huis ondertussen en ik ben het zó ontzettend zat. Ik wil me weer nuttig kunnen maken en voelen. 
Maar het accepteren dat dat nog niet kan is heel erg moeilijk. 

Vooral op dagen dat ik me goed voel, heb ik de neiging om maar door en door en door te gaan. Daar betaal ik dan de twee of drie dagen daarna weer voor. 

En met fysieke uitputting komt ook dat ik mentaal minder weerbaar ben en de somberheid en constante molen aan gedachten in mijn hoofd blijven malen. 

Dus ik verplicht mezelf nu maar om "niks" te doen. Want eerlijk is eerlijk, ik kán gewoon niet helemaal niks doen. 

En vanavond maar weer op tijd naar bed en hopen dat ik me morgen weer een beetje beter voel. 

Even wat anders, de saga van de paarse haarverf!

 Met alles wat de laatste maanden gaande was, begon het bij mij weer wat te kriebelen. 

Ik wil mezelf weer terugvinden, weer lekker in mijn vel zitten, authentiek "mij" zijn. 
Dus ik vond het weer eens tijd worden om mijn haar te verven.

Mijn eigen kleur vind ik altijd een beetje saai, het is net geen blond, het is net geen bruin, een beetje zo'n tussenliggende wild kleur. 

Omdat ik momenteel in mijn "paarse tijdperk" zit, was ik aan het neuzen tussen paars tinten voor het haar. 
Er zijn verrassend veel mogelijkheden! 

Ik had niet zo'n zin om van te voren mijn haar te moeten ontkleuren of bleken of iets in die trant en daarbij, een hele felle overduidelijke paarse kleur is leuk voor kleding of op de muur, maar dat vind ik voor in mijn haar toch een beetje te ver gaan. 

Bij de Action had ik een fles met een soort van kleurspoeling zien staan, waarbij het haar een soort van lavendel tint zou moeten krijgen. 

   

Dat leek me wel leuk om eens te proberen, een spoeling is immers ook zo weer eruit als het niet mooi wordt. 

Vol goede moed ging ik gisteravond aan de slag met deze spoeling. Ik had verwacht dat je her gewoon als een conditioner of shampoo zou moeten gebruiken. 
Hmm, nee dus. 

De instructies geven aan dat je ongeveer 2 liter water in een bak of fles moet doen en daar een theelepel van de spoeling aan toe moet voegen. 

Vervolgens moet je daar je haar mee spoelen. 

Nou is het zo, dat als mijn haar nat wordt zonder dat ik het was het al heel erg vet wordt. Dus daar had ik wel wat bedenkingen bij. 

Toch geprobeerd, omdat ik een theelepeltje spoeling erg weinig vond en ook het effect van die hoeveelheid in de 2 liter water erg minimaal waren, heb ik er wat meer van de spoeling bij in gedaan. 

Nadat ik mijn haar met het mengsel had gespoeld had ik niet het idee dat er echt iets gebeurd was. Geen kleurverandering of iets in die trant. 
Dus, mijn ongeduldige ik, nog een mengsel gemaakt en nog een keer geprobeerd, met wederom geen resultaat. 

Uiteindelijk nog maar een paar handjes van de pure spoeling door mijn haar gesmeerd om te zien of dat wat deed. 

Vanmorgen even goed gekeken, maar de spoeling had niks gedaan wat betreft het toevoegen van kleur in mijn haar. 

Wel was mijn haar nu ontzettend vet en ik had er de pee in. 

Gelukkig had ik van de week ook al een verpakking met verf van de kruidvat meegenomen. Vroeger haalde ik mijn haarverf eigenlijk altijd bij de Action, maar die verkopen nu alleen nog maar die spoeling. 

Ik schrok wel van de gemiddelde prijs van een pakje haarverf. Sommige merken durven meer dan €30 voor een verpakking te vragen, nou dan kan ik net zo goed zelf naar de kapper gaan. 

Dan ben ik het dubbele kwijt, maar ben ik wel verzekerd van een goede dekking. Als ik het zelf doe, blijft het toch altijd de vraag of ik de verf goed kan verdelen over mijn haar. 

Het is nu gelukkig schouderlang en niet zo lang als ik het in het verleden wel heb gehad. 

Maar goed, ik had een pakje haarverf, kleur paars van het eigen merk van de kruidvat meegenomen. Voor de zeer schappelijke prijs van €7. 

Deze vroeg natuurlijk wel net even wat meer werk dan "even" je haar spoelen met de inhoud van de verpakking. 

Gelukkig was ik het nog niet verleerd! 

Muziekje aan in de badkamer, handdoek om de schouders en gaan met die banaan.. of eh.. aubergine? Om bij de juiste kleur te blijven. 

Ongeveer een half uurtje later had ik mijn haar in de verf zitten.

Ooit had ik eens een trucje gezien om na het verven even je hoofd in wat vershoudfolie te wikkelen. Op die manier kan de verf goed intrekken en doordat er warmte in de folie blijft hangen, zou dat de werking van de verf versterken. 

Dus ik heb daarna een half uurtje zitten wachten met een hoofd gewikkeld in vershoudfolie. 

Het leek er in ieder geval al meer op dat er wat gebeurde wat betreft de kleur, dan de avond ervoor met de spoeling. 

Na de verf een half uurtje in te hebben laten getrokken, tijd om deze uit te spoelen. 

De laatste keer dat ik zelf mijn haar heb geverfd is zeker meer dan 10 jaar geleden, maar het lijkt erop dat ik het nog niet verleerd ben! 

Normaal laat ik mijn haar gewoon drogen, maar omdat ik toch wel heel benieuwd was naar het eindresultaat heb ik het vanmorgen toch maar even geföhnd (om erachter te komen dat het handvat van mijn föhn aardig vergaan was...).

Ik ben zelf erg tevreden met het eindresultaat! De verf heeft niet overal helemaal lekker gepakt, maar zoals ik eerder al aangaf, ik weet ook niet zeker of het me gelukt was om al mijn haar goed in de verf te krijgen. En ach, een beetje wisseling in de tint is ook niet verkeerd! 

Het leed dat UWV heet....

 Ik weet het, deze titel is wel een beetje kort door de bocht wellicht. Echter is het mijn eigen ervaringen met het UWV dat mij dit gevoel geeft. 

Zoals ik eerder heb verteld, ben ik in november 2022 uitgevallen met een burn-out. Na mijn arbeidscontract van een jaar thuis te hebben gezeten, werd deze (begrijpelijk) niet verlengd en kwam ik in de ziektwet terecht. 
Deze duurt in totaal twee jaar, maar omdat ik dus al een jaar ziek thuis had gezeten, liep ook de ziektewet in augustus 2024 af. 

En dan? 

Het UWV zelf geeft al aan, als je nog niet hersteld bent, dat je de WIA moet aanvragen. 
Omdat ik op dat moment net was begonnen met twee uur vrijwilligerswerk in de week en al voor pampus ging als ik meer dan een afspraak op een dag had gepland, heb ik dus het "advies" van het UWV opgevolgd en de WIA aanvraag gedaan. 

Dan begint de molen. 

In september kreeg ik een voorschot van de WIA en in oktober was een gesprek met de verzekeringsarts gepland om te bepalen of en hoeveel ik zou kunnen werken. 

Vol goede moed ging ik met mijn clientondersteuner van de stichting Vriendendiensten naar het UWV, want als ik niet eens in staat was om mijn eigen huishouden te doen (ik kreeg huishoudelijke ondersteuneing via de WMO), amper in staat was om twee uurtjes vrijwilligerswerk in de week te doen en al omviel als ik per ongeluk meer dan drie dagen achtereen een afspraak had gepland, dan zou die arts toch zeker wel zien dat het voor mij niet mogelijk was om weer volledig aan het werk te gaan toch? 
Mijn reintegratiecoach was heel bemoedigend en beaamde dat ik zeker nog niet aan het werk kon. 

Helaas.

Toen het rapport van de verzekeringsarts kwam wist ik niet wat ik zag. 
Ze had opgemerkt dat ik tijdens het gesprek mentaal wegviel en moeite had om me te concentreren. Mijn clientondersteuner had nog het functioneren in het dagelijks leven benoemd (wat op dat moment ook nog niet op zijn best was) en dat werd door de verzekeringsarts als niet belangrijk bestempeld. 
Haar conclusie? Ik was prima in staat om met aanpassingen 8 uur per dag, 40 uur per week te werken. 

Mijn reactie: HOE DAN? 

In december 2024 moest ik dus op gesprek komen bij de arbeidsdeskundige van het UWV, die bepaald aan de hand van het rapport namelijk voor wat voor functies of banen ik geschikt zou zijn. 

De arbeidsdeskundige die belast was met mijn zaak was nog in opleiding, zijn mentor was bij het gesprek aanwezig. 
Binnen vijf minuten kwam hun oordeel dat ik bezwaar aan moest tekenen, want de conclusies uit het rapport van de verzekeringsarts kwamen naar hun mening niet overeen met hetgeen zij in mij zagen. 

En als je denkt dat al die gesprekken al een heisa zijn, wacht maar tot je bezwaar aan wilt tekenen. 

Op aanraden van mijn reintegratiecoach heb ik contact gezocht met de organisatie "De Verzuimspecialist", een organisatie met verschillende specialismen onder dak die zich eigenlijk alleen maar bezig houden met het UWV. 
Het feit dat zo'n organisatie nodig is, zegt achteraf gezien eigenlijk al genoeg. 

In januari 2025 ben ik bij de Verzuimspecialist op kantoor geweest om mijn casus te bespreken en zij gingen voor mij aan de slag.
Voor 3 februari moest er bezwaar gemaakt worden, dus dat hebben zij gedaan, waarbij zij hebben aangegeven mijn gemachtigde te zijn en dat zij graag het hele dossier wilden ontvangen zodat zij hun aanvullende gronden goed konden onderbouwen. 

Het dossier ontvingen ze pas half april. 

Vervolgens zijn de aanvullende gronden naar het UWV gestuurd, 8 pagina's met daarin uitgebreid bezwaar voorzien van jurisprudentie en wetsartikelen. Ik was erg onder de indruk. 

Toen kwam de eerste brief, de beslisdatum zou 2 juni zijn. 

Toen kwam de tweede brief, de beslisdatum konden ze niet halen, het werd uitgesteld tot 14 juli. 

Toen kwam de derde brief, ze konden de uitgestelde datum van 14 juli ook niet halen en wilden uitstel tot 31 oktober. 

Uiteraard is daar geen akkoord op gegeven, maar dat zegt helemaal niks bij het UWV. Het enige wat dat veranderd is dat de tijd gaat lopen en dat het UWV op een gegeven moment een dwangsom moet uitbetalen. 

In september ben ik door de verhuizing teruggevallen in mijn burnout, en de 5 uur vrijwilligerswerk die ik op dat moment had opgebouwd, moest ik voor onbepaalde tijd opschorten omdat het niet goed met mij ging. 
Ik had een helder licht moment en vond het belachelijk dat ik mijn WW aan het opeten was, terwijl ik fysiek en mentaal niet in staat was om ook maar een uurtje te werken. 
In overleg met mijn consulent van het UWV Werkbedrijf heb ik me dus ziekgemeld in de WW, half september. 

Half oktober moest ik bij een verzekeringsarts op het matje komen. Ik omschrijf het zo omdat het ook echt zo voelde, meer zelfs als een strafbankje.
Ik werd gebeld door een medewerker van het UWV, die mij een datum en een tijd mededeelde en vertelde dat ik dan bij de verzekeringsarts moest komen. In de brief die het UWV vervolgens stuurde zat een bijlage die even heel gedetailleerd vertelde dat de enige reden om niet op die afspraak te komen een opname in het ziekenhuis was, of een afspraak bij een behandelend specialist waarbij er bewijs van de afspraak overgedragen moest worden. 

Omdat ik een heel raar gevoel kreeg van hoe dit liep, heb ik contact opgenomen met mijn contactpersoon van de verzuimspecialist die uiteindelijk een verplaatsing van de afspraak kon regelen omdat het UWV de fout in gegaan was door mij direct te benaderen, in plaats van mijn gemachtigde. 

Dat gesprek met de verzekeringsarts liep moeizaam, de beste man had het Nederlands niet als moedertaal en een ADHD'er met een spraakwaterval die van de hak op de tak gaat, is voor een geboren en getogen Nederlander al moeilijk te volgen. 
Daarnaast bleek dat het geen nieuwe momentopname was, maar een oordeel ten opzichte van de situatie van oktober 2024 toen het gesprek met de eerste verzekeringsarts was. 
Omdat mijn hulpverlening niet was geintensifeerd, was er volgens de verzekeringsarts geen sprake van een reden om mij in de WW ziek te melden. 

Toen dat rapport kwam, zakte de moed me helemaal in de schoenen. Het stond bomvol met fouten en verkeerde interpretaties en de conclusie die uit het rapport druipte was eigenlijk: "Een verhuizing is een life event, en met de geschiedenis van mevrouw is een terugval een logisch gevolg".
Daarnaast stond er in het rapport dat ik werkfit verklaard was, toen mijn reintegratie traject was afgerond.

Wat ze daar niet bij vermeldden; was dat mijn reintegratie coach in het rapport had vermeld dat ik zeker nog niet belastbaar was, maar dat ik een fijne werkervaringsplek had waar ik langzaam kon gaan opbouwen. 
Die opmerking hadden ze voor het gemak er maar even uit gelaten. 

En als klap op de vuurpijl kwam daar nog even de brief overheen, dat op basis van het gesprek met de verzekeringsarts in oktober, het UWV geen reden zag om een herbeoordeling voor de WIA toe te kennen. 

Wat een lol. 

Dit alles was dus al een jaar gaande en ik voelde mij totaal niet serieus genomen door een organisatie die beweerd sociaal te zijn en oog voor de mensen te hebben. 

Maar hé, er loopt al een bezwaar en tegen deze laatste twee beslissingen kon ook wel bezwaar gemaakt worden. 

Half november werd ik door de Verzuimspecialist gebeld dat er eindelijk een datum voor de hoorzitting voor het eerste bezwaar bekend was, namelijk.... 7 januari. 
Yep... bijna twee maanden in de toekomst. Hallo nervositeit en stress in aanloop naar. 

Gelukkig konden we aanvragen dat alle bezwaren in een keer behandeld zouden worden, dan hoefde ik niet drie keer naar het UWV te komen, maar kon ik gewoon één keer mijn verhaal doen. 

Het bezwaar tegen de beslissing van de tweede verzekeringsarts was wederom 8 pagina's gevuld met wetsartikelen en jurisprudentie en een uitgebreid bezwaar dat uitlegde waarom de door de arbeidsdeskundige gegeneerde functies (medewerker postverwerking intern, productiemedewerker assemblage), niet voor mij passend zouden zijn.  (Bedenk daar even bij dat ik de laatste 7 jaar voordat ik met mijn burnout uitviel, werkzaam was in Quality Assurance en Food Safety rollen)

De week voor kerst kregen we bericht dat alle drie de bezwaren inderdaad in een zitting besproken konden worden. 

---- 

Vanmorgen was dus de hoorzitting. 

Vanwege het weer was ik nog even nerveus of het wel door zou gaan of niet, maar we kregen geen uitsluitsel dus we gingen er maar vanuit dat het door zou gaan. 
Mijn ambulante begeleider was al extra vroeg van huis vertrokken en was om 09.00 bij mij, en om 09.55 waren we ter plaatse bij het UWV. Met 30km/u over de ijsseldijk gereden, maar we waren er zonder kleerscheuren. 

Dik anderhalf uur duurde de hoorzitting, maar ik en met mij de drie mensen die mij ondersteunden, kwamen er in mineur uit. 

Hoorzitting is trouwens een groot woord hoor. Er zat een juridische medewerker en een verzekeringsarts bij en dat was het. Geen commissie of raad of iets dergelijks.

Lang verhaal kort, ook deze verzekeringsarts leek geen reden te zien om aan te nemen dat mijn situatie ten opzichte van het eerste gesprek met de verzekeringsarts in oktober 2024 was verslechterd.
Een nieuwe peildatum nemen ze niet. Ook al was het overduidelijk dat mijn situatie zeker sinds afgelopen september aanzienlijk is verslechterd. 

Maar omdat Molemann, de psycholoog, mijn dossier "gewoon" aan de huisarts heeft overgedragen, was er volgens hen geen reden tot aanname van verslechtering van mijn situatie. 

Het feit dat ik sinds september meerdere keren ben ingestort, mijn moeder halsoverkop uit Spanje is overgekomen om vijf weken op mij te passen, dat het FACT team is aangevraagd (intake in februari), dat ik rondom de kerst bij de crisisdienst terecht ben gekomen en zij nog steeds vinger aan de pols houden, het feit dat ik weer een lading medicijnen heb gekregen om beter te slapen en de paniek en angstaanvallen weg te houden, is volgens het UWV geen reden om mijn peildatum te verleggen. 

Herbeoordelingen doen ze niet meer, tenzij schrijnende gevallen. Maar wat die schrijnende gevallen precies zijn konden ze niet aangeven. Mijn situatie is in ieder geval niet schrijnend. 

Het enige wat nu rest is wachten, alweer. 
Zes tot acht weken, wordt er steeds gezegd. 

Ik weet niet meer wat ik moet denken, ik voel me niet serieus genomen door het UWV en wil eigenlijk gewoon erkenning dat er dingen fout gegaan zijn. 
Mijn contactpersonen van de Verzuimspecialist hadden ook een andere uitkomst verwacht, gezien hun ervaringen. 
Mijn ambulant begeleider zat heel hoog in haar emotie omdat ze het gevoel had dat ze de arts moest overtuigen dat het echt niet beter met mij gaat dan toen ze bij mij begon, anderhalf jaar geleden. 

Dus nu? 

Wachten op een beslissing, eventueel een nieuw gesprek moeten hebben met arbeidsdeskundigen. 

En nadenken of ik alsnog een herbeoordeling wil laten aanvragen en of ik nog de mentale en emotionele capaciteit heb om deze hel nog door te gaan. Of gewoon te accepteren dat de enige instantie die in Nederland voor zieke werknemers moet zorgen, geen oog heeft voor psychische aandoeningen. 
Ik heb van meerdere mensen al horror verhalen gehoord over het UWV en WIA/Ziektewet aanvragen. 

Of laat ik het gaan, en ga ik mijn herstel op mijn eigen manier aanpakken, al dan niet mijn WW opgegeten te hebben en dus bij de gemeente aan te moeten kloppen.

Ik heb een heleboel om over na te denken.. 

When life gives you lemons, demand chocolate!

Daar zit ik dan; mijn laatste post is al meer dan 8 jaar geleden. 

Maar Manon, heb je in de tussentijd dan niets gedaan of van je af geschreven? Ja natuurlijk wel. Alleen die dingen staan in handgeschreven schriftjes of op andere social media. 

Heel eerlijk, ik was een tijdje vergeten dat ik dit blog had. 

De gebeurtenissen van de laatste paar maanden hebben me weer naar mijn blog gestuurd. 

Lang verhaal kort?

Sinds November 2022 zit ik bij huis met een burn-out en ik heb meerdere totale mentale inzinkingen gehad in de afgelopen drie jaar, en een diagnose ADHD gekregen (zóveel vallende kwartjes). 
Ik heb reintegratie trajecten doorlopen, psychologische trajecten doorlopen en had het idee weer enigszins op de terugweg te zijn en was zelfs 5 uur per week vrijwilligerswerk bij de lokale bibliotheek aan het doen. 

Manon, dat klinkt als de weg vooruit! 

Yep... was het ook.. 

Maar ik heb onrust in mijn ziel (lekker zweverig, but that's me). En ik voelde me eigenlijk nooit echt lekker thuis in mijn woning in Raalte. 
De afgelopen jaren ging de buurt ook wat achteruit, autobranden, vuurwerk al vanaf oktober, anonieme dreigbrieven en zelfs politie aan de deur omdat ik niet voor mijn honden zou zorgen (degene die dat nodig vond mag overigens al mijn dierenartsrekeningen hebben hoor..). 

En daarbij, ik was al sinds oktober 2024 met het UWV in de clinch over een WIA aanvraag. De verzekeringsarts was van mening dat ik prima fulltime kon werken, ondanks dat er aangeleverde documenten waren dat mijn belastbaarheid zeer beperkt was en de arts zelf ook had opgemerkt dat mijn mentale capaciteiten na ongeveer een half uur gesprek ook zeer achteruit waren gegaan. 
Het was zelfs dusdanig overduidelijk dat tijdens het opvolgende gesprek met de arbeidsdeskundigen, deze heren meteen zeiden: "jij moet bezwaar aantekenen". 
En man man man, dat brengt je dan een hoop gedoe en stress.

Hoe dan ook, afgelopen juli kreeg ik het zo op mijn heupen (geholpen door de constant krijsende kinderen van de buren) en besloot ik op zoek te gaan naar een andere, kleinere woning.
Wat moet ik immers in mijn eentje in een eengezinswoning met drie slaapkamers en een zolder over de gehele oppervlakte van de woning? En meer dan 200m2 tuin? 
Tuurlijk de tuin vond ik ergens heerlijk, maar ik had toen ik gezond was al amper de energie om het allemaal bij te houden, en met de burn-out erbij was het gewoon niet meer te doen. 

Het verliep allemaal heel veel sneller dan verwacht en in plaats van ergens in oktober/november een kleinere woning te vinden, had ik 11 augustus al de sleutels van mijn nieuwe woning. 
Een appartement begane grond in Olst, met een klein patio terras aan de achterkant en een slaapkamer. 

De verhuizing was erg pittig en triggerde de eerste terugval in mijn burn-out herstel. Maar afgezien van vooral heel erg moe te zijn, had ik niet het idee dat het lang zou duren voor ik me weer wat beter zou voelen. 

Vol goede moed ging ik in overleg met mijn psychologische ondersteuning wederom een nieuw ADHD medicijn proberen in de hoop wat rust in mijn hoofd te kunnen krijgen. 
Tja.. helaas.. Dit medicijn dat ik kreeg, heeft me juist helemaal gesloopt. Fysiek en mentaal. 
Na drie weken gedacht te hebben een soort van griepje onder de leden te hebben en mentaal helemaal af te zakken, besloten te stoppen met dat middel. 
De eerstvolgende dagen ging het exponentieel beter, dus ik had goede hoop. 

Helaas.. Mijn lichaam dacht daar anders over. Want naast de ADHD, burnout en andere stress gerelateerde onzin die door mijn lijf en hoofd gierden, waren mijn hormonen ook op oorlogspad. 
Twee jaar geleden is een van mijn eierstokken verwijderd nadat er voor de 3e keer een cyste van een kleine 12cm zich had ontwikkeld. 
Waar in eerste instantie het erop leek dat alles aan het stabiliseren was, kwamen na een paar maanden de cyclistische problemen opzetten. Gedurende de tijd verstreek was ik elke maand een week lang steeds somberder, en had ik steeds meer pijn. 
Om uiteindelijk een week nadat ik gestopt was het het ADHD medicijn, mij volop de goot in te schoppen. 
Ik was dusdanig van het paadje dat ik m'n moeder heb gebeld en zij een dag later meteen in de auto is gesprongen om naar mij toe te komen. 

In dezelfde periode (lees exact dezelfde week), werd mijn psychologische hulp afgerond en werd mijn inzinking gezien als een normale reactie op het wegvallen van hulplijnen. 
En ik had gelukkig die week ook een consult in het ziekenhuis en kon ik beginnen met bio-identieke hormonen, om mijn hormoonspiegels op peil te krijgen en in balans te houden. 

In mijn nieuwe woonplaats had ik het geluk een nieuwe huisarts te mogen bezoeken, en zij en haar assistententeam heeft mij ontzettend goed opgevangen. 
Er zijn nieuwe hulplijnen ingezet, o.a. psychosomatische fysiotherapie, een verwijzing voor nieuwe psychologische ondersteuning en ze houden vinger aan de pols. 

Oh maar Manon, dat klinkt alsof je op de juiste plek bent beland en je weer de goede kant op kon gaan. 

Zou je denken he? Helaas dacht mijn lichaam er anders over. 

Na een kleine 5,5 week is mijn moeder weer teruggegaan naar haar woning in Spanje, en leek het ook best goed te gaan met me. 

Tot twee dagen later mijn lichaam bedacht dat paniek- en angstaanvallen haar nieuwe hobby waren. Vreemd genoeg stond mijn hoofd er relatief los van.

Weer flink wat heen en weer gebeld met de huisartspraktijk en door de aankomende feestdagen waren er natuurlijk veel meer mensen die nog even snel een afspraak wilden. 
Ik had nog medicijnen voor rust en die mocht ik innemen en ik kon 's middags last minute bij de (nieuwe) POH GGZ terecht. Een dag later had ik nog telefonisch even contact met de huisarts en met haar afgesproken dat de assistenten gedurende de feestdagen af en toe even zouden inchecken en dat na de feestdagen wat vaker de POH GGZ gezien kon worden, totdat de nieuw verwezen psychologische ondersteuning gestart kon worden. 

Klinkt fijn he? Vond ik ook! En ik had ook best het idee wat tot rust te kunnen komen. 
De dag erna was ik ook al wat ontspannender en had zelfs het idee dat mijn lichaam eindelijk wat aan het kalmeren was. 

Tja, ik zou ik niet zijn als mijn lichaam niet de dag erna had bedacht om gewoon in een keer ALLE opgebouwde stress en spanning van de laatste jaren los te laten. 
Ik werd wakker met een gevoel alsof ik een mega dosis spierverslappers had gehad. Ondanks het slappe gevoel toch maar even met de honden een blokje om, maar voordat ik thuis was begon ik ineens te kokhalzen en bij thuiskomst spuugde ik mijn ontbijt eruit. 
Het leek me toen geen goed idee om achter het stuur te stappen, dus appte dat naar mijn reintegratiecoach met een verontschuldiging. 

Ondertussen had ik ook al een paar dagen nauwelijks iets kunnen eten, veel misselijk en letterlijk alles stond me tegen. Dus ik leefde (net als een maand eerder voordat mijn moeder bij mij was) op bouillon, cupasoup en bananen. 

Na anderhalve dag slap ontspannen te hebben gewisseld tussen bank en bed, begonnen de paniekaanvallen weer. 
Natuurlijk was het weekend, dus ik kon de huisarts niet bereiken. Na een aantal keren de huisartsenpost gebeld te hebben mocht ik dan toch maar even langskomen. 
Maar hoe dan? Want ja, rustmedicatie + auto is een No Go. 

Ik ben voor mezelf een hele grote drempel overgestapt en heb mijn achterneef gebeld. Ondanks dat we elkaar al weer anderhalf jaar niet of nauwelijks hadden gesproken, kwam zijn vrouw mij ophalen om naar de huisartsenpost te gaan. 

Bij de huisartsenpost kreeg ik het advies om met de rustmedicatie een spiegel op te bouwen en ik kreeg tabletten om beter te kunnen slapen. Want gemiddeld 3,5 a 4 uur per nacht doet een mens ook niet goed. 

De rest van die dag ging eigenlijk best goed, maar in de nacht ging het weer flink mis. Ik werd rond 4u wakker en nu was niet alleen mijn lichaam in paniek, maar deed mijn hoofd ook lekker mee. 
Na alle mogelijke hulplijnen te hebben gebeld die in mij opkwamen (huisartsenpost, 112 ambulance en 113 - op aanraden van huisartsenpost en ambulance dienst) en eigenlijk van het kastje naar de muur te werden gestuurd, de politie gebeld. 
Die hebben me aan de lijn gehouden en waren rond 6u bij mij. Zij hebben voor mij de crisisdienst gebeld; al het andere was immers dicht vanwege de naderende feestdagen. 
Bij de crisisdienst kon ik 's morgens op gesprek komen en ik vroeg mijn achternicht of zij mij weer wilde brengen. 

Bij de crisisdienst heb ik nu twee afspraken gehad, en zij hebben mij andere medicatie om te slapen gegeven. 
Daarnaast hebben ze elke dag even telefonisch contact gezocht om in te checken. 
Sinds ik die nieuwe slaapmedicatie heb gekregen, gaat het elke dag een beetje beter. 
Het is ontzettend bijzonder wat slecht slapen met een mens kan doen en hoe je dan kunt opleven van een goede nacht. 

Dankzij het crisisteam en mijn achterneef en nicht, ben ik de kerstdagen relatief goed doorgekomen en met behulp van de TOP2000 blijft het nu elke dag een beetje beter gaan. 

In februari heb ik dan de intake voor de nieuwe psychologische hulp die eind november is aangevraagd, en tot die tijd houdt de crisisdienst contact. 

Na oud en nieuw kan het "normale" ritme weer wat op gang komen, met mijn reintegratie, de psychosomatische fysiotherapie, de ambulante begeleiding en waarschijnlijk aanvullend de POH GGZ. 

7 januari heb ik eindelijk de hoorzitting van het UWV aangaande de bezwaren die het afgelopen jaar zijn ingediend tegen hun rapporten en beslissingen. Gelukkig kon de Verzuimspecialist (bedrijf in Zwolle, aanrader als je hulp nodig hebt met het UWV) er voor zorgen dat alle bezwaren gebundeld zijn, zodat ik maar een keer naar het UWV hoef voor die hoorzitting. 
En eigenlijk maakt het me niet meer zoveel uit wat er uit die hoorzitting komt, of ik wel of geen WIA krijg toegewezen. 
Voor mij is het belangrijkste dat er erkenning komt voor mijn klachten en dat ze kunnen erkennen dat er fouten gemaakt zijn in de rapporten. 
Het hele traject met het UWV heeft me zo ontzettend veel stress bezorgd, en er is daar niemand die daar bij stilstaat. Wat zo'n traject met mensen doet en welk effect een beslissing van een willekeurige medewerker bij het UWV met een client doet. 

Het lijkt de goede kant op te gaan, elke dag gaat een klein beetje beter. 

Hoe graag ik ook wil, voorlopig ben ik er nog niet. Ik kan heel hard weer aan het werk willen en me weer nuttig willen voelen voor de maatschappij, maar ik ben niet voor niets in de burn-out beland. Men zegt dat je net zolang moet herstellen van een burn-out, als dat het geduurd heeft om de burn-out op te bouwen. Volgens mij kan ik dan mijn borst wel nat maken. 
Voor mij is het in ieder geval zeker, dat ik geen fulltime job meer wil. Ik leef niet om te werken, maar ik werk om te leven. 
Mijn doel is om me weer maatschappelijk nuttig te kunnen maken, me in te kunnen zetten voor anderen en daarnaast zelf weer te kunnen leven in plaats van bestaan. 
Hoe dat eruit zal gaan zien weet ik nog niet, ik hoop dat de komende maanden (hopelijk geen jaren) uit te kunnen vinden. 
Wat ik wel geleerd heb de afgelopen maanden, is het volgende: Je hoeft niet alles te doen, je mag rust pakken, je mag een dag gewoon in je pyjama blijven rondlopen en stinken op de bank, je hoeft niet elke minuut van de dag voor anderen klaar te staan of op anderen te reageren. Wees lief voor jezelf, als je zin hebt in chocolade of een saucijzenbroodje, doe dat lekker. Heb je zin om even heel hard mee te zingen met dat ene liedje, doe dat dan vol overgave. 
Zoek de dingen waar je positieve energie van krijgt, waar je je goed bij voelt, waar je ongeneerd jezelf kunt zijn. En neem wat afstand van de dingen waar je geen positieve energie van krijgt, of waardoor je het idee hebt dat je jezelf verliest of dat het je herstel niet ten goede komt. 

Dus ik kan je aanraden, "when life gives you lemons, demand chocolat" want iedereen verdiend het om gehoord, gezien en serieus genomen te worden. En een beetje zelfzorg is belangrijk, 

Lieve papa

Ik zou over  een hoop dingen kunnen schrijven. Mijn relatie die voorbij is, mijn nieuwe huisje, mijn vakantie naar Finland. Maar eigenlijk het enige waar ik nu over wil schrijven is over mijn held die niet meer is.
Mijn vader...

Ik heb hier al eens eerder geschreven over het feit dat hij ziek was, niet heel uitgebreid maar wel vermeld zeg maar.
Begin deze maand is het onvermijdelijke gebeurd, de ziekte waar hij twee jaar lang tegen gestreden heeft en waarbij hij nog zo vol hoop zat dat hij het zou overleven, heeft toch gewonnen.
De dag nadat ik terugkwam van vakantie is hij overleden.

Toen ik woensdag 's avonds landde op Schiphol vroeg ik mij af of ik niet gewoon beter door kon rijden naar Friesland. Ik wist al dat het erg slecht met hem ging, hij had al morfine, er was al een pomp geïnstalleerd en hij ging heel snel achteruit. Maar ik heb het niet gedaan, want doorrijden had betekend dat ik pas 's avonds laat om een uurtje of 11 daar aan zou komen.
Ik ben naar huis gereden en ik had voor de donderdag een hoop afspraken staan, met de intentie om dan vrijdag en zaterdag bij mijn vader te kunnen doorbrengen.
Eenmaal thuisgekomen kreeg ik een appje van  mijn vader zijn vriendin, mijn stiefmoeder, dat het echt echt heel slecht met hem ging en dat ik beter donderdag's zou kunnen komen.
Donderdagochtend heb ik meteen afspraken afgezegd, die ik kon afzeggen en had er nog twee die ik moest afwachten. Eentje heb ik er uiteindelijk nog afgezegd om een uur of 12, de andere heb ik gebeld en die zou meteen komen.
 Om 13.45 uur 's middags kon ik eindelijk in de auto stappen en ben naar Friesland gereden.  Ik was nog niet eens halverwege toen ik werd gebeld door mijn stiefmoeder.
Ik was te laat, hij was al overleden.

Er ging van alles door me heen, half hysterisch huilend ben ik naar de rechterbaan gegaan achter een vrachtwagen blijven hangen en heb de eerste afrit naar een pompstation genomen. Gelukkig was dat nog geen kilometer verderop.

Ik heb ook meteen mijn ex gebeld, die nog op vakantie in Frankrijk was en heb een half uur aan de telefoon zitten huilen.

 Ik was te laat, ik heb geen afscheid meer kunnen nemen, ik heb hem niet kunnen zeggen hoeveel ik nog van hem hield en nog steeds houd. Ik heb hem niet meer kunnen vertellen hoe mooi mijn vakantie was en hoe trots ik op hem was dat hij het zo lang vol hield met deze rot ziekte.
Ik heb hem niet meer kunnen zeggen hoe ik bewonderde hoe hij ermee omging. Alle kleine strohalmpjes vastpakken, alle mogelijke middelen proberen om maar te zorgen dat die kanker weg zou gaan.
Zo positief en vol humor tot het allerlaatste moment, vastklampen aan het leven en niet los willen laten.
Maar ook heel veel pijn, heel veel pijn wat hij niet liet zien om ons er maar niet mee te belasten.

Mijn held, mijn vader, mijn rots in de branding,  mijn beschermer, en degene bij wie ik altijd terecht kon. Voor een goed gesprek, voor advies, voor een knuffel.

Ik ben geen gelovig mens, zo heb je me niet opgevoed.  En dat vind ik ook helemaal niet erg. Maar ik hoop dat er een plek is waar je nu bent, met oude vrienden, collega's, familie. Met wie je nu de Bourgondiër kunt zijn die je bij ons ook altijd was. Levensgenieter, lekker eten, whisky drinken en gezellig samenzijn.

 Lieve papa, ik hoop dat je trots op me bent, zoals ik trots op jou ben. Ik hou van je.