Ups en downs..

Ongeveer een maand geleden had ik weer een terugval, paniek aanvallen en angst. Waarom? Geen idee, als jij het weet, hoor ik het graag! 

Vreemd genoeg waren mijn paniek aanvallen vooral fysiek, mijn lichaam reageerde ergens op waar mijn hoofd nog helemaal niet mee bezig was. 
Dat was nieuw voor mij, meestal is het mijn hoofd dat voor de onrust zorgt en mij in de weg zit. 

Nu was het dus vooral fysiek. Mijn lichaam verkrampte en de paniek schoot overal in, terwijl mijn hoofd er niets van begreep, maar op een gegeven moment toch maar bedacht mee te doen. 

Zodoende kwam ik vlak voor de kerst dus bij het IHT van Dimence terecht (Intensive Home Treatment, crisisdienst). 

Ik was fysiek en mentaal compleet uitgeput, werd elke morgen rond een uur of drie, half vier wakker. Ongeacht hoe laat ik naar bed ging. 
De paniek kwam door de voorgeschreven oxazepam heen en ik wist niet wat ik met mezelf aan moest. 

Ik was totaal radeloos, en ik hoop dat niemand dat ooit mee hoeft te maken. 

Toen ik van het IHT een middel voorgeschreven kreeg om beter te slapen, of beter gezegd, beter dóór te slapen, wilde ik alles met twee handen aannemen. 

Één nacht... na één nacht met olanzapine voelde ik me al een totaal ander mens. 
Toen ik 's morgens iemand van mijn begeleidend team van het IHT aan de telefoon had, merkte hij dat meteen op. Ik was rustiger en had het idee dat ik weer wat meer aan kon. 

Nu, iets minder dan een maand met de olanzapine geslapen te hebben, ging het eigenlijk best heel goed. Elke dag had ik wat meer energie en ik voelde me langzaamaan steeds beter.

Begin van deze week had ik met mijn begeleider van het IHT besproken of we de olanzapine moesten gaan afbouwen, ook met het oog op het FACT team dat vanaf februari hopelijk ingezet gaat worden. Omdat die mogelijk de prioriteit ergens anders op gaan leggen, wilde mijn begeleider kijken of ik de olanzapine kon afbouwen. Ook omdat dit een middel is dat met heel veel bijwerkingen komt en hoewel ik eigenlijk alleen last had van het constante willen eten en de droge mond 's nachts, kon ik me er wel in vinden. Normaliter ben ik iemand die liever geen medicatie gebruikt. 

Dus, donderdag en vrijdag had ik niet veel gepland, dus ik zou woensdag en donderdag zonder de olanzapine proberen te slapen, en dan zouden we vrijdag even evalueren. 

Helaas. 

Donderdagochtend werd ik niet lekker wakker, ik had onrustig geslapen en voelde me niet fit. Omdat ik 's avonds een uitje had van het maatjesproject van Vriendendiensten heb ik donderdag extra rustig aan gedaan, en 's middags zelfs even op bed gelegen. Dat had ik al ruim een maand niet meer gedaan. 

Vrijdagochtend was het nog minder. Ik werd weer rond half vijf 's nachts wakker en ik voelde me mentaal ook erg somber en fysiek uitgeput. 
Mijn begeleider hoorde het meteen aan me toen we elkaar telefonisch spraken. 
Ik kon amper met de hondjes naar buiten vrijdag. 

De conclusie? Ik ben nog niet stabiel genoeg om zonder de olanzapine te slapen. En heel eerlijk, zo vreemd vind ik het niet. 

Dankzij mijn horloge en telefoon kan ik (ongeveer) bijhouden hoe mijn slaap is. Natuurlijk moet dat met een hele grote korrel zout genomen worden, maar het geeft wel een beetje een idee hoe de stand van zaken is. 

Vanaf augustus tot half december sliep ik gemiddeld maar 6,5 uur per nacht, heel gefragmenteerd met veel wakker momenten. Ik lag misschien wel 8 of 9 uur in bed, maar de hoeveelheid tijd die ik 's nachts wakker was kwam regelmatig tot de 3 uur. 

Sinds ik met de olanzapine slaap is mijn slaap een stuk minder gefragmenteerd en heb ik misschien maximaal 15 minuten wakker momenten. Daarnaast slaap ik ook veel meer, weer richting de 9 a 9,5 uur per nacht.

Met mijn begeleider had ik afgesproken om te proberen of ik de tabletjes Olanzapine kon halveren en dan op 1,25mg de nacht in te gaan. 
Gisteren lukte het niet om het tabletje goed te halveren, hij barstte helemaal uit elkaar, dus afgelopen nacht heb ik gewoon op 2,5mg geslapen. 

En wát een nacht.. Bijna 11 uur geslapen. 

Ik werd vrij vroeg wakker, want ik was ook vroeg naar bed gegaan. En omdat het nog donker was buiten ging mijn hoofd wat met mij aan de haal, maar ik heb het goed weten te omzeilen en heb de hondjes even lekker dicht tegen mij aan gedrukt. 

Nog ben ik nu behoorlijk moe, maar als ik bekijk wat ik de afgelopen week allemaal heb gedaan, ben ik naast het slechte slapen ook best over mijn grenzen gegaan. 

Vorige week zaterdag al best druk geweest met een bezoekje aan de kringloop, even boodschappen doen bij de Lidl en bij mijn achterneef en nicht op de koffie geweest.
Zondag was ik in de weer geweest met mijn haarverf. 
Op maandag kon ik een boekenkast ophalen, dus ik was daarmee in de weer. 
Dinsdag had ik paardencoaching en nog een aantal afspraken staan. 
Woensdag had ik een XXL rondje met de honden gelopen, want het was zo lekker weer en ik voelde me goed. Dat was een kleine 2 kilometer. 
En daarnaast was ik elke dag in huis aan het rondrennen als een tornado, ik heb plantjes opgehangen bij het raam, dingen uit de berging uitgezocht en op marktplaats gezet, de keuken uitgezocht en ruimte gemaakt op de bar, ik ben op het terras aan het pielen geweest. Ik heb een schema gemaakt voor huishoudelijke taken in de hoop dat ik elke dag een klein beetje doe en mezelf dan niet voorbij loop. Maar dat was afgelopen week dus niet echt een succes, mede door mijn impulsieve opruimacties. 

Dus niet zo vreemd dat ik niet alleen moe was van het slechte slapen, maar ook ben ik weer vreselijk mijn grenzen over gegaan. 

Ik zit al meer dan 3 jaar bij huis ondertussen en ik ben het zó ontzettend zat. Ik wil me weer nuttig kunnen maken en voelen. 
Maar het accepteren dat dat nog niet kan is heel erg moeilijk. 

Vooral op dagen dat ik me goed voel, heb ik de neiging om maar door en door en door te gaan. Daar betaal ik dan de twee of drie dagen daarna weer voor. 

En met fysieke uitputting komt ook dat ik mentaal minder weerbaar ben en de somberheid en constante molen aan gedachten in mijn hoofd blijven malen. 

Dus ik verplicht mezelf nu maar om "niks" te doen. Want eerlijk is eerlijk, ik kán gewoon niet helemaal niks doen. 

En vanavond maar weer op tijd naar bed en hopen dat ik me morgen weer een beetje beter voel.