When life gives you lemons, demand chocolate!

Daar zit ik dan; mijn laatste post is al meer dan 8 jaar geleden. 

Maar Manon, heb je in de tussentijd dan niets gedaan of van je af geschreven? Ja natuurlijk wel. Alleen die dingen staan in handgeschreven schriftjes of op andere social media. 

Heel eerlijk, ik was een tijdje vergeten dat ik dit blog had. 

De gebeurtenissen van de laatste paar maanden hebben me weer naar mijn blog gestuurd. 

Lang verhaal kort?

Sinds November 2022 zit ik bij huis met een burn-out en ik heb meerdere totale mentale inzinkingen gehad in de afgelopen drie jaar, en een diagnose ADHD gekregen (zóveel vallende kwartjes). 
Ik heb reintegratie trajecten doorlopen, psychologische trajecten doorlopen en had het idee weer enigszins op de terugweg te zijn en was zelfs 5 uur per week vrijwilligerswerk bij de lokale bibliotheek aan het doen. 

Manon, dat klinkt als de weg vooruit! 

Yep... was het ook.. 

Maar ik heb onrust in mijn ziel (lekker zweverig, but that's me). En ik voelde me eigenlijk nooit echt lekker thuis in mijn woning in Raalte. 
De afgelopen jaren ging de buurt ook wat achteruit, autobranden, vuurwerk al vanaf oktober, anonieme dreigbrieven en zelfs politie aan de deur omdat ik niet voor mijn honden zou zorgen (degene die dat nodig vond mag overigens al mijn dierenartsrekeningen hebben hoor..). 

En daarbij, ik was al sinds oktober 2024 met het UWV in de clinch over een WIA aanvraag. De verzekeringsarts was van mening dat ik prima fulltime kon werken, ondanks dat er aangeleverde documenten waren dat mijn belastbaarheid zeer beperkt was en de arts zelf ook had opgemerkt dat mijn mentale capaciteiten na ongeveer een half uur gesprek ook zeer achteruit waren gegaan. 
Het was zelfs dusdanig overduidelijk dat tijdens het opvolgende gesprek met de arbeidsdeskundigen, deze heren meteen zeiden: "jij moet bezwaar aantekenen". 
En man man man, dat brengt je dan een hoop gedoe en stress.

Hoe dan ook, afgelopen juli kreeg ik het zo op mijn heupen (geholpen door de constant krijsende kinderen van de buren) en besloot ik op zoek te gaan naar een andere, kleinere woning.
Wat moet ik immers in mijn eentje in een eengezinswoning met drie slaapkamers en een zolder over de gehele oppervlakte van de woning? En meer dan 200m2 tuin? 
Tuurlijk de tuin vond ik ergens heerlijk, maar ik had toen ik gezond was al amper de energie om het allemaal bij te houden, en met de burn-out erbij was het gewoon niet meer te doen. 

Het verliep allemaal heel veel sneller dan verwacht en in plaats van ergens in oktober/november een kleinere woning te vinden, had ik 11 augustus al de sleutels van mijn nieuwe woning. 
Een appartement begane grond in Olst, met een klein patio terras aan de achterkant en een slaapkamer. 

De verhuizing was erg pittig en triggerde de eerste terugval in mijn burn-out herstel. Maar afgezien van vooral heel erg moe te zijn, had ik niet het idee dat het lang zou duren voor ik me weer wat beter zou voelen. 

Vol goede moed ging ik in overleg met mijn psychologische ondersteuning wederom een nieuw ADHD medicijn proberen in de hoop wat rust in mijn hoofd te kunnen krijgen. 
Tja.. helaas.. Dit medicijn dat ik kreeg, heeft me juist helemaal gesloopt. Fysiek en mentaal. 
Na drie weken gedacht te hebben een soort van griepje onder de leden te hebben en mentaal helemaal af te zakken, besloten te stoppen met dat middel. 
De eerstvolgende dagen ging het exponentieel beter, dus ik had goede hoop. 

Helaas.. Mijn lichaam dacht daar anders over. Want naast de ADHD, burnout en andere stress gerelateerde onzin die door mijn lijf en hoofd gierden, waren mijn hormonen ook op oorlogspad. 
Twee jaar geleden is een van mijn eierstokken verwijderd nadat er voor de 3e keer een cyste van een kleine 12cm zich had ontwikkeld. 
Waar in eerste instantie het erop leek dat alles aan het stabiliseren was, kwamen na een paar maanden de cyclistische problemen opzetten. Gedurende de tijd verstreek was ik elke maand een week lang steeds somberder, en had ik steeds meer pijn. 
Om uiteindelijk een week nadat ik gestopt was het het ADHD medicijn, mij volop de goot in te schoppen. 
Ik was dusdanig van het paadje dat ik m'n moeder heb gebeld en zij een dag later meteen in de auto is gesprongen om naar mij toe te komen. 

In dezelfde periode (lees exact dezelfde week), werd mijn psychologische hulp afgerond en werd mijn inzinking gezien als een normale reactie op het wegvallen van hulplijnen. 
En ik had gelukkig die week ook een consult in het ziekenhuis en kon ik beginnen met bio-identieke hormonen, om mijn hormoonspiegels op peil te krijgen en in balans te houden. 

In mijn nieuwe woonplaats had ik het geluk een nieuwe huisarts te mogen bezoeken, en zij en haar assistententeam heeft mij ontzettend goed opgevangen. 
Er zijn nieuwe hulplijnen ingezet, o.a. psychosomatische fysiotherapie, een verwijzing voor nieuwe psychologische ondersteuning en ze houden vinger aan de pols. 

Oh maar Manon, dat klinkt alsof je op de juiste plek bent beland en je weer de goede kant op kon gaan. 

Zou je denken he? Helaas dacht mijn lichaam er anders over. 

Na een kleine 5,5 week is mijn moeder weer teruggegaan naar haar woning in Spanje, en leek het ook best goed te gaan met me. 

Tot twee dagen later mijn lichaam bedacht dat paniek- en angstaanvallen haar nieuwe hobby waren. Vreemd genoeg stond mijn hoofd er relatief los van.

Weer flink wat heen en weer gebeld met de huisartspraktijk en door de aankomende feestdagen waren er natuurlijk veel meer mensen die nog even snel een afspraak wilden. 
Ik had nog medicijnen voor rust en die mocht ik innemen en ik kon 's middags last minute bij de (nieuwe) POH GGZ terecht. Een dag later had ik nog telefonisch even contact met de huisarts en met haar afgesproken dat de assistenten gedurende de feestdagen af en toe even zouden inchecken en dat na de feestdagen wat vaker de POH GGZ gezien kon worden, totdat de nieuw verwezen psychologische ondersteuning gestart kon worden. 

Klinkt fijn he? Vond ik ook! En ik had ook best het idee wat tot rust te kunnen komen. 
De dag erna was ik ook al wat ontspannender en had zelfs het idee dat mijn lichaam eindelijk wat aan het kalmeren was. 

Tja, ik zou ik niet zijn als mijn lichaam niet de dag erna had bedacht om gewoon in een keer ALLE opgebouwde stress en spanning van de laatste jaren los te laten. 
Ik werd wakker met een gevoel alsof ik een mega dosis spierverslappers had gehad. Ondanks het slappe gevoel toch maar even met de honden een blokje om, maar voordat ik thuis was begon ik ineens te kokhalzen en bij thuiskomst spuugde ik mijn ontbijt eruit. 
Het leek me toen geen goed idee om achter het stuur te stappen, dus appte dat naar mijn reintegratiecoach met een verontschuldiging. 

Ondertussen had ik ook al een paar dagen nauwelijks iets kunnen eten, veel misselijk en letterlijk alles stond me tegen. Dus ik leefde (net als een maand eerder voordat mijn moeder bij mij was) op bouillon, cupasoup en bananen. 

Na anderhalve dag slap ontspannen te hebben gewisseld tussen bank en bed, begonnen de paniekaanvallen weer. 
Natuurlijk was het weekend, dus ik kon de huisarts niet bereiken. Na een aantal keren de huisartsenpost gebeld te hebben mocht ik dan toch maar even langskomen. 
Maar hoe dan? Want ja, rustmedicatie + auto is een No Go. 

Ik ben voor mezelf een hele grote drempel overgestapt en heb mijn achterneef gebeld. Ondanks dat we elkaar al weer anderhalf jaar niet of nauwelijks hadden gesproken, kwam zijn vrouw mij ophalen om naar de huisartsenpost te gaan. 

Bij de huisartsenpost kreeg ik het advies om met de rustmedicatie een spiegel op te bouwen en ik kreeg tabletten om beter te kunnen slapen. Want gemiddeld 3,5 a 4 uur per nacht doet een mens ook niet goed. 

De rest van die dag ging eigenlijk best goed, maar in de nacht ging het weer flink mis. Ik werd rond 4u wakker en nu was niet alleen mijn lichaam in paniek, maar deed mijn hoofd ook lekker mee. 
Na alle mogelijke hulplijnen te hebben gebeld die in mij opkwamen (huisartsenpost, 112 ambulance en 113 - op aanraden van huisartsenpost en ambulance dienst) en eigenlijk van het kastje naar de muur te werden gestuurd, de politie gebeld. 
Die hebben me aan de lijn gehouden en waren rond 6u bij mij. Zij hebben voor mij de crisisdienst gebeld; al het andere was immers dicht vanwege de naderende feestdagen. 
Bij de crisisdienst kon ik 's morgens op gesprek komen en ik vroeg mijn achternicht of zij mij weer wilde brengen. 

Bij de crisisdienst heb ik nu twee afspraken gehad, en zij hebben mij andere medicatie om te slapen gegeven. 
Daarnaast hebben ze elke dag even telefonisch contact gezocht om in te checken. 
Sinds ik die nieuwe slaapmedicatie heb gekregen, gaat het elke dag een beetje beter. 
Het is ontzettend bijzonder wat slecht slapen met een mens kan doen en hoe je dan kunt opleven van een goede nacht. 

Dankzij het crisisteam en mijn achterneef en nicht, ben ik de kerstdagen relatief goed doorgekomen en met behulp van de TOP2000 blijft het nu elke dag een beetje beter gaan. 

In februari heb ik dan de intake voor de nieuwe psychologische hulp die eind november is aangevraagd, en tot die tijd houdt de crisisdienst contact. 

Na oud en nieuw kan het "normale" ritme weer wat op gang komen, met mijn reintegratie, de psychosomatische fysiotherapie, de ambulante begeleiding en waarschijnlijk aanvullend de POH GGZ. 

7 januari heb ik eindelijk de hoorzitting van het UWV aangaande de bezwaren die het afgelopen jaar zijn ingediend tegen hun rapporten en beslissingen. Gelukkig kon de Verzuimspecialist (bedrijf in Zwolle, aanrader als je hulp nodig hebt met het UWV) er voor zorgen dat alle bezwaren gebundeld zijn, zodat ik maar een keer naar het UWV hoef voor die hoorzitting. 
En eigenlijk maakt het me niet meer zoveel uit wat er uit die hoorzitting komt, of ik wel of geen WIA krijg toegewezen. 
Voor mij is het belangrijkste dat er erkenning komt voor mijn klachten en dat ze kunnen erkennen dat er fouten gemaakt zijn in de rapporten. 
Het hele traject met het UWV heeft me zo ontzettend veel stress bezorgd, en er is daar niemand die daar bij stilstaat. Wat zo'n traject met mensen doet en welk effect een beslissing van een willekeurige medewerker bij het UWV met een client doet. 

Het lijkt de goede kant op te gaan, elke dag gaat een klein beetje beter. 

Hoe graag ik ook wil, voorlopig ben ik er nog niet. Ik kan heel hard weer aan het werk willen en me weer nuttig willen voelen voor de maatschappij, maar ik ben niet voor niets in de burn-out beland. Men zegt dat je net zolang moet herstellen van een burn-out, als dat het geduurd heeft om de burn-out op te bouwen. Volgens mij kan ik dan mijn borst wel nat maken. 
Voor mij is het in ieder geval zeker, dat ik geen fulltime job meer wil. Ik leef niet om te werken, maar ik werk om te leven. 
Mijn doel is om me weer maatschappelijk nuttig te kunnen maken, me in te kunnen zetten voor anderen en daarnaast zelf weer te kunnen leven in plaats van bestaan. 
Hoe dat eruit zal gaan zien weet ik nog niet, ik hoop dat de komende maanden (hopelijk geen jaren) uit te kunnen vinden. 
Wat ik wel geleerd heb de afgelopen maanden, is het volgende: Je hoeft niet alles te doen, je mag rust pakken, je mag een dag gewoon in je pyjama blijven rondlopen en stinken op de bank, je hoeft niet elke minuut van de dag voor anderen klaar te staan of op anderen te reageren. Wees lief voor jezelf, als je zin hebt in chocolade of een saucijzenbroodje, doe dat lekker. Heb je zin om even heel hard mee te zingen met dat ene liedje, doe dat dan vol overgave. 
Zoek de dingen waar je positieve energie van krijgt, waar je je goed bij voelt, waar je ongeneerd jezelf kunt zijn. En neem wat afstand van de dingen waar je geen positieve energie van krijgt, of waardoor je het idee hebt dat je jezelf verliest of dat het je herstel niet ten goede komt. 

Dus ik kan je aanraden, "when life gives you lemons, demand chocolat" want iedereen verdiend het om gehoord, gezien en serieus genomen te worden. En een beetje zelfzorg is belangrijk, 

Lieve papa

Ik zou over  een hoop dingen kunnen schrijven. Mijn relatie die voorbij is, mijn nieuwe huisje, mijn vakantie naar Finland. Maar eigenlijk het enige waar ik nu over wil schrijven is over mijn held die niet meer is.
Mijn vader...

Ik heb hier al eens eerder geschreven over het feit dat hij ziek was, niet heel uitgebreid maar wel vermeld zeg maar.
Begin deze maand is het onvermijdelijke gebeurd, de ziekte waar hij twee jaar lang tegen gestreden heeft en waarbij hij nog zo vol hoop zat dat hij het zou overleven, heeft toch gewonnen.
De dag nadat ik terugkwam van vakantie is hij overleden.

Toen ik woensdag 's avonds landde op Schiphol vroeg ik mij af of ik niet gewoon beter door kon rijden naar Friesland. Ik wist al dat het erg slecht met hem ging, hij had al morfine, er was al een pomp geïnstalleerd en hij ging heel snel achteruit. Maar ik heb het niet gedaan, want doorrijden had betekend dat ik pas 's avonds laat om een uurtje of 11 daar aan zou komen.
Ik ben naar huis gereden en ik had voor de donderdag een hoop afspraken staan, met de intentie om dan vrijdag en zaterdag bij mijn vader te kunnen doorbrengen.
Eenmaal thuisgekomen kreeg ik een appje van  mijn vader zijn vriendin, mijn stiefmoeder, dat het echt echt heel slecht met hem ging en dat ik beter donderdag's zou kunnen komen.
Donderdagochtend heb ik meteen afspraken afgezegd, die ik kon afzeggen en had er nog twee die ik moest afwachten. Eentje heb ik er uiteindelijk nog afgezegd om een uur of 12, de andere heb ik gebeld en die zou meteen komen.
 Om 13.45 uur 's middags kon ik eindelijk in de auto stappen en ben naar Friesland gereden.  Ik was nog niet eens halverwege toen ik werd gebeld door mijn stiefmoeder.
Ik was te laat, hij was al overleden.

Er ging van alles door me heen, half hysterisch huilend ben ik naar de rechterbaan gegaan achter een vrachtwagen blijven hangen en heb de eerste afrit naar een pompstation genomen. Gelukkig was dat nog geen kilometer verderop.

Ik heb ook meteen mijn ex gebeld, die nog op vakantie in Frankrijk was en heb een half uur aan de telefoon zitten huilen.

 Ik was te laat, ik heb geen afscheid meer kunnen nemen, ik heb hem niet kunnen zeggen hoeveel ik nog van hem hield en nog steeds houd. Ik heb hem niet meer kunnen vertellen hoe mooi mijn vakantie was en hoe trots ik op hem was dat hij het zo lang vol hield met deze rot ziekte.
Ik heb hem niet meer kunnen zeggen hoe ik bewonderde hoe hij ermee omging. Alle kleine strohalmpjes vastpakken, alle mogelijke middelen proberen om maar te zorgen dat die kanker weg zou gaan.
Zo positief en vol humor tot het allerlaatste moment, vastklampen aan het leven en niet los willen laten.
Maar ook heel veel pijn, heel veel pijn wat hij niet liet zien om ons er maar niet mee te belasten.

Mijn held, mijn vader, mijn rots in de branding,  mijn beschermer, en degene bij wie ik altijd terecht kon. Voor een goed gesprek, voor advies, voor een knuffel.

Ik ben geen gelovig mens, zo heb je me niet opgevoed.  En dat vind ik ook helemaal niet erg. Maar ik hoop dat er een plek is waar je nu bent, met oude vrienden, collega's, familie. Met wie je nu de Bourgondiër kunt zijn die je bij ons ook altijd was. Levensgenieter, lekker eten, whisky drinken en gezellig samenzijn.

 Lieve papa, ik hoop dat je trots op me bent, zoals ik trots op jou ben. Ik hou van je.

Goede vooruitzichten!

De vorige keer vertelde ik over twee woningen waarop ik had gereageerd waarvoor ik een goede kans maakte.

Er is goed nieuws! De woning die uiteindelijk mijn voorkeur had, die met het bad, heb ik aangeboden gekregen!
Vanmiddag gaan we bezichtigen en als alles goed gaat dan is de sleuteloverdracht aankomende donderdag om 9.00.

Hopelijk hoeft er niet zo heel veel te gebeuren aangezien de week erop zowel mijn ex als ik op vakantie gaan. Lekkere timing, ik weet het!
Maar als we op vrijdag al de grote zware dingen kunnen verhuizen dan kan ik de dozen en kleine spullen zelf verhuizen voordat ik vertrek!

Spannend! Foto's en beschrijving volgen nog!

Spannende dagen!

Ik heb me voorgenomen om meer te bloggen. Dat heb ik eerder ook wel eens gezegd, maar hoop mezelf er nu aan te kunnen houden.

Ondertussen ben ik begonnen met antidepressiva en zijn er ook wat positieve ontwikkelingen.
Of het nu door de antidepressiva komt, of doordat er wat licht aan het einde van de tunnel gloort weet ik niet, maar ik voel me iets beter. En dat is uiteindelijk de bedoeling.

De spanning deze dagen komt doordat ik eindelijk mocht reageren op woningen.

Tegenwoordig hebben ze zoveel regeltjes wanneer je bij een sociale woningcorporatie wilt huren. Op basis van je inkomen wordt er gekeken naar welke huurprijs je minimaal en maximaal mag reageren, en daar wordt niet van afgeweken. Nergens wordt er rekening mee gehouden. Het gaat alleen om het inkomen.
Wat eigenlijk heel krom is, want als je een woning wilt kopen wordt wel overal rekening mee gehouden.
In mijn situatie komt het erop neer dat ik niet kan kopen doordat ik een forse studieschuld heb, er was zelfs een hypotheekverstrekker die in zijn berekening op hun website doodleuk de min in ging (ik kon -120.000 euro lenen, heel hoopvol!).
Maar op basis van mijn inkomen is de minimale huur waarvoor ik in aanmerking kom €592,56. De huurprijzen daaronder kom je alleen voor in aanmerking als je maximaal €22.000 en een beetje verdiend per jaar. Ook de huurtoeslag kom je alleen voor in aanmerking als je maximaal €22.000 verdiend en zorgtoeslag maximaal €27.000. Alles daarboven mag het lekker zelf uitzoeken.

Anyway, er waren dus eindelijk woningen waar ik op mocht reageren na een paar weken van enkel woningen onder de €592,56 grens.
Nog steeds was ik wat sceptisch, want ik had al eens eerder een leuke woning gezien, maar die bleek 6 cent te goedkoop. Omdat de corporaties verplicht zijn om een bepaald percentage van hun woningen aan de €22.000 groep te verhuren, worden de huurprijzen van de woningen aangepast aan die grens van €592,56. In het geval van de corporatie waar ik nu heb gereageerd, zetten ze de woningen dus op €592,50.
Bij andere corporaties is het nog kleiner, want daar zetten ze die woningen gewoon op €592,55.

Maar nu, afgelopen dinsdag, dus een woning waar ik op mocht reageren.
We zijn er 's avonds even langsgereden om de buurt te verkennen en een eerste indruk van de woning te krijgen. Het zag er allemaal wel goed uit.
De woning is een hoekwoning uit de jaren '70, heeft een kleine nette voortuin en zelfs een oprit. Dat is natuurlijk erg gunstig in een woonwijk!
Aangezien ik al sinds 2012 bij deze corporatie sta ingeschreven maak ik een goede kans op deze woning, of er moet toevallig iemand met een langere inschrijfduur reageren.
Op donderdag verscheen er nog een woning op de site waarop ik mocht reageren.
Ook een hoekwoning uit de jaren '70 in een wijk waar mijn grootouders en oom ook jaren hebben gewoond. Toen ik er even langsreed ging er wel een klein lampje branden van vroeger.
Deze woning heeft geen oprit, maar wel een hele grote heg in de tuin. En deze woning heeft een bad.

Twee woningen waarop ik heb gereageerd en waar ik naar alle waarschijnlijkheid wel een goede kans op maak. Dan blijft de vraag, wat nu als je moet kiezen?
De ene woning is beschikbaar op 14 september, daar moeten nog wat werkzaamheden aan verricht worden door de woningcorporatie voordat ik de sleutels krijg. Er wordt isolatie aangebracht en mechanische ventilatie. Deze woning heeft een oprit en geen overdreven volle tuin die veel aandacht vraagt.
De andere woning is 24 augustus beschikbaar, hoeven geen extra werkzaamheden door de woningcorporatie in uitgevoerd te worden. Heeft een bad en een tuin met een mega heg.
Qua formaat zijn ze verder nagenoeg hetzelfde, allebei drie slaapkamers en een zolder. Qua indeling zijn ze ook nagenoeg hezelfde.
De prijs scheelt maar een eurootje of 5 per maand.

Het komt eigenlijk dus neer op de keuze : Bad of oprit, wilde heg of nette tuin...

Eerst maar eens afwachten of ik bij een of beiden op nummer 1 sta en de woningen aangeboden krijg. Dinsdag en woensdag weet ik meer!

Even bijpraten..

Hoe ga ik beginnen? Het is meer dan 3 jaar geleden dat ik een blog heb gepost..
Nu gaan we langzaam richting 2018 en er is zoveel gebeurd en het is hoog tijd dat ik de dingen weer van mij af schrijf.

Het meeste wat er te vertellen valt begint in de zomer van 2015, toen ik met een vriendin naar Graspop Metal Meeting in Belgie ging. Via een gezamelijke vriendengroep een ontzettend leuke gozer leren kennen.
Na wat terughoudendheid van mijn kant en ontzettend lieve versieracties van hem uiteindelijk een relatie gekregen, zo'n maand later.
De mooiste versiertruc was toen mijn telefoon op het festival steeds leeg liep. Hij had een campingplek met stroom en bood aan om mijn telefoon op te laden voor mij. Omdat ik niet wilde dat ik gebeld zou worden en hij daardoor gestoord zou worden zette ik mijn telefoon uit. Waarop ik van hem de opmerking kreeg "Mag ik je nummer niet?".
Vanwege een inside joke die ik met mijn vriendin had kwam de opmerking dat zij mijn nummer wel aan hem wilde verkopen voor een fles wodka, waarna zij aanvulde dat chocolade ook goed was.
De volgende dag rond een uurtje of 13.00 kwamen we hem weer tegen op het festivalterrein. Hij gaf met een grote grijns mijn telefoon terug en trok vervolgens een doos bonbons tevoorschijn.
Achteraf bleek dat hij niet alleen met de bus naar de dichtstbijzijnde stad (niet het naastgelegen dorp, nee de dichtstbijzijnde stad!) was gegaan om bonbons te kopen bij Leonidas. Dus ook niet eens gewoon de eerste de beste goedkope supermarkt reep. Nog wat later hoorde ik zelfs dat hij de wekker ervoor had gezet!
Natuurlijk was die actie mijn telefoonnummer waard.

Na het festival hebben we een paar keer afgesproken en na ongeveer een maand had ik er genoeg vertrouwen in om het een relatie te noemen en het "facebook-official" te maken.

Rond die tijd zat ik al niet heel lekker in mijn vel vanwege mijn werk. Veel stress, dubbele functie en niet het gevoel gewaardeerd te worden om wat je doet.
Op een gegeven moment kwam de mededeling dat ik 5 dagen in de week naar Rotterdam zou moeten voor een project. Aangezien ik al niet lekker in mijn vel zat aangegeven dat ik liever één dag in de week vrij zou zijn.
Met moeite ging mijn manager daarmee akkoord en zo gebeurde het dat ik één dag in de week op kantoor was om alle dingen daar te regelen, vervolgens drie dagen naar Rotterdam moest voor het project en op vrijdag vrij was.
Omdat ik het niet zag zitten om drie dagen in de week heen en weer te rijden tussen Zwolle en Rotterdam met moeite een hotel kunnen regelen met het werk.
Op donderdagavond reed ik dan terug naar Deventer, omdat mijn vriend zo lief was om de zorgen voor mijn hondje Gimly op zich te nemen voor de tijd dat ik in Rotterdam zat.
Met de vrijdag vrij was het natuurlijk ook vreselijk makkelijk om in Deventer te blijven en dan ook het weekend daar door te brengen.
Op maandag ging ik dan weer terug naar Zwolle om daar ook te slapen, aangezien de aansluiting met de A28 veel soepeler was. Maandag's kwam dan mijn vriend naar Zwolle om daar samen te eten.
Dit ging zo door tot het einde van het jaar.

Samen zouden we naar Finland op vakantie. Finland, mijn thuis, de plek waar ik mij altijd zo gelukkig voel.

Op de eerste dag van mijn vakantie kreeg ik al appjes van het werk omdat zogenaamd niks was afgerond. Ik was de dag ervoor dik een uur langer doorgewerkt dan de rest om alles netjes af te ronden en had ook netjes iedereen ingelicht over de zaken die ze moesten weten.
Op de maandag erop was ineens iedereen alles vergeten en kreeg ik een shitstorm aan gezeur over mij heen. Ook de tweede dag ontving ik nog allerhande appjes met verwijten en kritiek.
Geen lekker begin van de vakantie dus.
Mede daardoor en alle stress die ik al had heb ik niet van mijn vakantie kunnen genieten. We hebben best veel dingen van mijn / onze bucketlist af kunnen strepen, waaronder het noorderlicht zien.
Maar ik was er maar half bij en heb er niet van kunnen genieten. Als ik er nu aan terugdenk is het maar een vage herinnering.

Net geland op Schiphol belde ik mijn vader, die had 's morgens al gevraagd wanneer we terug zouden zijn zodat hij even kon bellen. Omdat ik vermoedde dat er iets aan de hand was besloot ik al te bellen op het moment dat we de Aankomsthal uit liepen en naar de parkeerplaats terug onderweg gingen.
Toen kwam het vreselijke nieuws dat er een tumor was gevonden in zijn lever.
Gelukkig hadden we de dag erna gepland om naar hen toe te gaan dus we konden even bijpraten.

Toen op maandag mijn auto niet wilde starten, ik had gemeld dat ik iets later op het werk zou zijn daardoor en een dusdanig belachelijke respons van mijn manager had gehad stortte ik in.
Ik stond te huilen op de parkeerplaats toen mijn vriend mij naar binnen stuurde om even te kalmeren.
Dat was het moment dat ik het genoeg vond. Ik heb de huisarts gebeld en mij ziek gemeld op het werk.
Dit leidde uiteindelijk tot een ziekmelding van 6 maanden waarna ik ontslag met wederzijds goedvinden kreeg.
Ik kon hierdoor kalmeren, tot rust komen en op zoek naar een betere werkomgeving.

In die tijd was ik alleen maar in Deventer, kwam hooguit één keer per week in Zwolle. Eerst om de vissen te voeren en uiteindelijk heb ik die maar meegenomen en kwam ik alleen nog voor de post in Zwolle.
Het besluit om te gaan samenwonen was daarna ook vlot gemaakt. Het ging goed tussen mijn vriend en mij en ik was alleen maar in Deventer. De huur opzeggen in Zwolle was dan ook financieel een logische keuze.

Ondertussen hadden we al het nieuws gehad dat de tumor van mijn vader niet operabel was omdat er uitzaaiingen in de buikwand waren gevonden en hij over zou gaan op chemotherapie. De prognose die de artsen hem gaven was 7 maanden tot een jaar.

Al vrij snel had ik een nieuwe baan waar ik me ook best op mijn gemak voelde. We gingen weer naar Graspop en namen een korte vakantie naar Zuid-Frankrijk.
Ondertussen was ik nog steeds niet helemaal bijgekomen van mijn burnout. Want dat is het uiteindelijk geworden.

In de loop van de periode dat ik thuis zat ging het al niet heel soepel tussen mij en mijn vriend. Niet dat we ruzie hadden, maar op relatie gebied waren een aantal dingen die niet lekker liepen. Door mijn burnout was ik heel erg veel moe en liet mijn lichaam nog meer dingen te wensen over.
Door mijn negatieve buien kon de sfeer in huis niet altijd even prettig zijn.

Einde van de zomer van 2016 gingen we de benedenverdieping verbouwen en begon ik met motorrijlessen.
Ik hoopte dat ik op tijd mijn rijbewijs zou hebben zodat ik, mits mijn vader zich goed zou voelen, het jaar erop met mijn vriend mijn vader zou kunnen verrassen met de Elfstedentocht op 2e Pinksterdag. Dat hadden ze afgesproken met elkaar, dat als mijn vader zich nog goed zou voelen mijn vriend hij samen de tocht zouden doen op de motor.

De verbouwing kwamen we aardig door, maar met mijn motorrijlessen ging het niet zo goed. ik was absoluut niet zeker op de motor, had moeite om passende kleding te vinden op de rijschool voorafgaand aan de les waardoor het vaak een gehaast was.
Op een gegeven moment heb ik besloten om een winterstop in te lassen en weer te beginnen als ik mijn eigen kleding had.

Tussen mij en mijn vriend ging het steeds minder goed. We leefden meer als broer en zus naast elkaar en hadden nauwelijks nog fysiek contact.
Ook een aantal minivakanties die we hadden gepland hielpen niet en zorgden enkel voor wederzijdse frustratie.
In het dagelijks leven gingen we prima met elkaar om en we hadden ook eigenlijk geen ruzie, maar op fysiek vlak kon je het geen relatie meer noemen.

Vanaf Januari 2017 begon mijn vader erg af te vallen en begon je echt te zien dat hij ziek was. Tot die tijd kon je het niet aan hem zien.
Het is dan ook nog erg makkelijk om als een struisvogel je kop in het zand te steken. Maar vanaf het moment dat het te zien is, komt de realiteit hard binnen.
Een aantal keren kwamen we bij hem op bezoek en dan schrokken we heel erg door de grote verandering die er dan had plaatsgevonden.

In maart hebben mijn vriend en ik al uitgesproken dat het echt niet goed ging tussen ons en dat we het nog een keer gingen proberen.
Ik heb toen een week lang gehuild omdat ik door mijn schuld mijn relatie naar de knoppen zag gaan.
Daarop heb ik besloten om (weer) professionele hulp te zoeken.
Na een paar gesprekken met de praktijkondersteuner van de huisarts heb ik me aangemeld bij een particuliere GGZ organisatie die hopelijk zou kunnen helpen.

Nu zijn we bijna in augustus, heb het eerste intake gesprek bij de psychiater (de psycholoog was ziek) gehad.
Daar kwam uit dat ik chronisch depressief ben al dan niet met een PTSS erbij, en zijn er antidepressiva voorgeschreven.
Diezelfde avond barstte de bom thuis en hebben mijn vriend en ik besloten dat het zo echt niet langer kon en de knoop doorgehakt.

Tegelijkertijd gaat het steeds slechter met mijn vader en mag ik blij zijn met alle tijd die ik nog met hem kan doorbrengen.

Ik ben al dik een week bijna alleen maar aan het huilen. Voel me schuldig dat mijn vriend zich zo slecht voelt door alle negativiteit die ik mee heb gebracht. Hij heeft anderhalf jaar lang geprobeerd om mij uit het dal te trekken en dat heeft hem zoveel gekost dat hij nu simpelweg op is. Leeg, niet meer de blije bijna euforische enthousiaste jongen die zijn wekker zette om bonbons te halen om mijn nummer te krijgen.
Ik kan het alleen maar met hem eens zijn dat deze situatie niet gezond is, voor ons beiden niet. Doordat hij zo leeg en op is, begon hij mij steeds meer te ontwijken en af te wijzen. Daardoor ging mijn al extreem lage zelfvertrouwen nog verder naar beneden en werd ik alleen maar negatiever.

Doordat alles nu in een keer komt voel ik mij al dik een week extreem somber. Soms heb ik het gevoel dat ik de wereld niet meer aan kan en wil ik het liefste gewoon verdwijnen. Als een klein natuurkundig element dat gewoon ineens niet meer bestaat.

Ik mag volgende week afrijden voor mijn deel 1 van het motorrijbewijs en ik hoop vreselijk dat ik het red. Mijn diepste wens nu nog is dat mijn vader nog kan meemaken dat ik legaal op de motor rijdt.

Daarnaast ben ik dus op zoek naar een nieuwe woning en hoewel mijn, wel nu ex dus, ontzettend behulpzaam en lief is en mij overal in steunt, kan deze situatie gewoon niet al te lang doorgaan.
Voor mij en ook voor hem is het beter als we allebei onze eigen wegen in kunnen slaan.

Na mijn examen aankomende week begin ik met de antidepressiva en ik hoop ook dat ik mij daarmee snel beter zal voelen. Zoals ik mij nu voel, en zoals ik mij de afgelopen jaren heel vaak heb gevoeld, dat houd ik niet lang meer vol.
Ik wil eindelijk eens van mijn gebrek aan zelfvertrouwen, mijn wantrouwen naar de mensheid af en mijn gevoel van eigenwaarde op een normaal niveau krijgen.
Ik wil gewoon eindelijk eens gelukkig zijn.

Hoewel ik ooit dacht eindelijk de ware te hebben gevonden en mij echt oud zag worden met mijn vriend van de afgelopen twee jaar, heb ik dat nu te grabbel gegooid door mijn negativiteit en depressie.
Ik hoop dat hij snel weer zichzelf is en van het leven kan genieten en ik hoop dat ik ook ooit van het leven kan genieten.

Ik weet dat er nog een hele moeilijke periode aan zit te komen en ik hoop echt dat ik mij goed genoeg kan houden om die periode met opgeheven hoofd te doorstaan.
Ik moet wel, voor mijn vader en de korte tijd die ons samen nog rest.
En daarna... daarna weet ik het niet.

Ik verwacht dat ik veel alleen zal zijn, veel vrienden heb ik niet en die paar die ik heb zijn ver weg. Ik ga een intensief behandelingstraject in met de psycholoog en de psychiater en ik hoop echt dat dat nu eindelijk overal verandering in zal brengen.

Er is nog wel een ding wat ik van mijn hart moet. En dat is dat ik zo ontzettend dankbaar ben voor de liefde en geborgenheid die ik van mijn ex en zijn familie heb gekregen. Zo'n lieve schoonfamilie heb ik nog nooit gehad en dat geeft mij een heel klein beetje hoop.
Ondanks dat ik nu de toekomst nog erg zwart zie, hoop ik dat ik dankzij hen toch een beetje vertrouwen in de wereld kan houden en dat ik ooit weer zo'n lieve familie als zij mag tegenkomen en daar deel van mag uitmaken.