Wachten, wachten, wachten (HEFTIG ONDERWERP)

Het nadeel van hulp nodig hebben is dat je er vaak lang op moet wachten. Wachtlijsten zijn er overal en als je pech hebt blijkt na lang wachten dat je op de verkeerde wachtlijst stond of ergens anders beter terecht kunt en dus weer op een wachtlijst terecht komt. 

Die pech heb ik gelukkig nog niet gehad, maar wachten is ruk. 

In november is er voor mij een verwijzing uitgeschreven voor het FACT team van Dimence, en vlak voor de kerst ben ik bij de crisisdienst beland. Heel fijn dat de crisisdienst er is en vinger aan de pols houdt tot het FACT team in kan springen, maar echt behandelen doet de crisisdienst niet. 

In eerste instantie werd mij verteld dat ik in januari op intake zou kunnen bij het FACT, dus daar had ik een beetje houvast aan. Later bleek dat ik 3 februari pas terecht kon voor de intake. 
Ja, het is maar 3 dagen na januari, maar het is een andere maand en dat voelt toch weer als een tegenslag.

Mijn klachten zijn de laatste weken weer verergerd. Slapen lukt niet, paniek en angst aanvallen belemmeren mijn functioneren en door die combinatie is het nu ook een worsteling weer om te eten. 
Afgelopen week had ik een totaal dieptepunt bereikt, waarover ik verder even niet uitweid, maar de mensen dicht bij me weten van de hoed en de rand. 
De hulpverlener die ik toen sprak kwam met de opmerking dat het mogelijk wel eens zou kunnen liggen aan de bio identieke hormonen die ik sinds november slik. 

Ik was daarvoor al slecht, maar het verergeren van mijn klachten lopen wel redelijk in lijn met wanneer ik met de bio identieke hormonen was begonnen. 
Gelukkig had ik al een telefonische afspraak met de gyneacoloog staan en kon ik deze vervroegen en een fysieke afspraak van maken. 
Vrijdag kan ik daar terecht. 

Gisteren had ik dus de intake bij het FACT team. 
Ik was al ruim twee maanden bezig met de voorbereiding, alles wat in me opkwam waar ik tegen aan loop of waar ik aan wil werken heb ik opgeschreven. En dat is best nog wel wat.. Rouwverwerking is een hele grote op mijn lijstje, maar ik heb ook de nodige rugzakjes uit mijn jeugd nog bij me. Op school ben ik heel veel gepest bijvoorbeeld en zo nog een hele reeks aan dingen die in de loop van de afgelopen maanden bij me op kwamen. 
Wellicht is niet alles een probleem, of hoeft niet alles behandeld te worden. Maar ik dacht, beter opschrijven en dat dan blijkt dat het niet nodig is, dan iets vergeten dat wel van belang is. 

De intake was intens, alles oprakelen van de afgelopen maanden kost een heleboel energie. Maar ik heb er wel een goed gevoel bij. 

Toen kwam de aap uit de mouw.. Er moest in het multidisciplinair overleg besproken worden of mijn casus passend is voor het FACT en of ik bij hen terecht kan. 
Donderdagochtend word ik hierover gebeld. 

Weer wachten dus. 

Ik had gehoopt daar gisteren met een stukje meer duidelijkheid en een richting weg te kunnen komen. Iets waar ik me op zou kunnen richten. Wellicht al met een andere medicatie om mijn slapen weer te verbeteren. 

Nu heb ik nog de mazzel dat het multidisciplinair overleg dus gisterenmiddag was. En dat ik daarom dus donderdag al meer te weten kom. Als dat overleg bijvoorbeeld al geweest was, of pas vrijdag zou plaatsvinden, dan zou ik nog langer moeten wachten. 

En ja, ik weet dat het allemaal nog veel erger kan, en dat er mensen zijn die nog veel langer op misschien belangrijkere behandelingen moeten wachten. 
Dat vind ik heel erg voor die mensen, echt. 
Maar ik ben al een kleine vier maanden aan het vechten, met mezelf, met mijn hoofd, met mijn lijf. Ik ben fysiek en mentaal op. 

Na mijn initiele burn-out 3,5 jaar geleden was ik de goede kant op aan het gaan. Ik kon vrijwilligers werk doen, 5 uurtjes per week, en ik had het idee dat ik weer een beetje mezelf werd. 
Toen kwam de verhuizing en de terugval in mijn burnout, die was in eerste instantie vooral fysiek. Ik was gewoon erg moe en mijn lichaam trok aan de rem. 
De laatste paar maanden zijn de mentale problemen erbij gekomen, en dat maakt het voor mij ondertussen nagenoeg ondraaglijk. Ik heb misschien 1 goede dag op 15 slechte. 
Ik kom mijn dagen nauwelijks door, ik heb nergens plezier in, lezen lukt niet, series kijken lukt niet, puzzelen of kleuren lukt niet. 

En de crisisdienst kan alleen maar pappen en nathouden.. Wat ik snap.

Dus twee dagen wachten op bericht van het FACT en nog een dag extra op een consult met de gyneacoloog, voelen voor mij als een eeuwigheid. 

En ik weet gewoon niet hoe ik die tijd door moet komen.