Wachten, wachten, wachten (HEFTIG ONDERWERP)

Het nadeel van hulp nodig hebben is dat je er vaak lang op moet wachten. Wachtlijsten zijn er overal en als je pech hebt blijkt na lang wachten dat je op de verkeerde wachtlijst stond of ergens anders beter terecht kunt en dus weer op een wachtlijst terecht komt. 

Die pech heb ik gelukkig nog niet gehad, maar wachten is ruk. 

In november is er voor mij een verwijzing uitgeschreven voor het FACT team van Dimence, en vlak voor de kerst ben ik bij de crisisdienst beland. Heel fijn dat de crisisdienst er is en vinger aan de pols houdt tot het FACT team in kan springen, maar echt behandelen doet de crisisdienst niet. 

In eerste instantie werd mij verteld dat ik in januari op intake zou kunnen bij het FACT, dus daar had ik een beetje houvast aan. Later bleek dat ik 3 februari pas terecht kon voor de intake. 
Ja, het is maar 3 dagen na januari, maar het is een andere maand en dat voelt toch weer als een tegenslag.

Mijn klachten zijn de laatste weken weer verergerd. Slapen lukt niet, paniek en angst aanvallen belemmeren mijn functioneren en door die combinatie is het nu ook een worsteling weer om te eten. 
Afgelopen week had ik een totaal dieptepunt bereikt, waarover ik verder even niet uitweid, maar de mensen dicht bij me weten van de hoed en de rand. 
De hulpverlener die ik toen sprak kwam met de opmerking dat het mogelijk wel eens zou kunnen liggen aan de bio identieke hormonen die ik sinds november slik. 

Ik was daarvoor al slecht, maar het verergeren van mijn klachten lopen wel redelijk in lijn met wanneer ik met de bio identieke hormonen was begonnen. 
Gelukkig had ik al een telefonische afspraak met de gyneacoloog staan en kon ik deze vervroegen en een fysieke afspraak van maken. 
Vrijdag kan ik daar terecht. 

Gisteren had ik dus de intake bij het FACT team. 
Ik was al ruim twee maanden bezig met de voorbereiding, alles wat in me opkwam waar ik tegen aan loop of waar ik aan wil werken heb ik opgeschreven. En dat is best nog wel wat.. Rouwverwerking is een hele grote op mijn lijstje, maar ik heb ook de nodige rugzakjes uit mijn jeugd nog bij me. Op school ben ik heel veel gepest bijvoorbeeld en zo nog een hele reeks aan dingen die in de loop van de afgelopen maanden bij me op kwamen. 
Wellicht is niet alles een probleem, of hoeft niet alles behandeld te worden. Maar ik dacht, beter opschrijven en dat dan blijkt dat het niet nodig is, dan iets vergeten dat wel van belang is. 

De intake was intens, alles oprakelen van de afgelopen maanden kost een heleboel energie. Maar ik heb er wel een goed gevoel bij. 

Toen kwam de aap uit de mouw.. Er moest in het multidisciplinair overleg besproken worden of mijn casus passend is voor het FACT en of ik bij hen terecht kan. 
Donderdagochtend word ik hierover gebeld. 

Weer wachten dus. 

Ik had gehoopt daar gisteren met een stukje meer duidelijkheid en een richting weg te kunnen komen. Iets waar ik me op zou kunnen richten. Wellicht al met een andere medicatie om mijn slapen weer te verbeteren. 

Nu heb ik nog de mazzel dat het multidisciplinair overleg dus gisterenmiddag was. En dat ik daarom dus donderdag al meer te weten kom. Als dat overleg bijvoorbeeld al geweest was, of pas vrijdag zou plaatsvinden, dan zou ik nog langer moeten wachten. 

En ja, ik weet dat het allemaal nog veel erger kan, en dat er mensen zijn die nog veel langer op misschien belangrijkere behandelingen moeten wachten. 
Dat vind ik heel erg voor die mensen, echt. 
Maar ik ben al een kleine vier maanden aan het vechten, met mezelf, met mijn hoofd, met mijn lijf. Ik ben fysiek en mentaal op. 

Na mijn initiele burn-out 3,5 jaar geleden was ik de goede kant op aan het gaan. Ik kon vrijwilligers werk doen, 5 uurtjes per week, en ik had het idee dat ik weer een beetje mezelf werd. 
Toen kwam de verhuizing en de terugval in mijn burnout, die was in eerste instantie vooral fysiek. Ik was gewoon erg moe en mijn lichaam trok aan de rem. 
De laatste paar maanden zijn de mentale problemen erbij gekomen, en dat maakt het voor mij ondertussen nagenoeg ondraaglijk. Ik heb misschien 1 goede dag op 15 slechte. 
Ik kom mijn dagen nauwelijks door, ik heb nergens plezier in, lezen lukt niet, series kijken lukt niet, puzzelen of kleuren lukt niet. 

En de crisisdienst kan alleen maar pappen en nathouden.. Wat ik snap.

Dus twee dagen wachten op bericht van het FACT en nog een dag extra op een consult met de gyneacoloog, voelen voor mij als een eeuwigheid. 

En ik weet gewoon niet hoe ik die tijd door moet komen. 

Ups en downs..

Ongeveer een maand geleden had ik weer een terugval, paniek aanvallen en angst. Waarom? Geen idee, als jij het weet, hoor ik het graag! 

Vreemd genoeg waren mijn paniek aanvallen vooral fysiek, mijn lichaam reageerde ergens op waar mijn hoofd nog helemaal niet mee bezig was. 
Dat was nieuw voor mij, meestal is het mijn hoofd dat voor de onrust zorgt en mij in de weg zit. 

Nu was het dus vooral fysiek. Mijn lichaam verkrampte en de paniek schoot overal in, terwijl mijn hoofd er niets van begreep, maar op een gegeven moment toch maar bedacht mee te doen. 

Zodoende kwam ik vlak voor de kerst dus bij het IHT van Dimence terecht (Intensive Home Treatment, crisisdienst). 

Ik was fysiek en mentaal compleet uitgeput, werd elke morgen rond een uur of drie, half vier wakker. Ongeacht hoe laat ik naar bed ging. 
De paniek kwam door de voorgeschreven oxazepam heen en ik wist niet wat ik met mezelf aan moest. 

Ik was totaal radeloos, en ik hoop dat niemand dat ooit mee hoeft te maken. 

Toen ik van het IHT een middel voorgeschreven kreeg om beter te slapen, of beter gezegd, beter dóór te slapen, wilde ik alles met twee handen aannemen. 

Één nacht... na één nacht met olanzapine voelde ik me al een totaal ander mens. 
Toen ik 's morgens iemand van mijn begeleidend team van het IHT aan de telefoon had, merkte hij dat meteen op. Ik was rustiger en had het idee dat ik weer wat meer aan kon. 

Nu, iets minder dan een maand met de olanzapine geslapen te hebben, ging het eigenlijk best heel goed. Elke dag had ik wat meer energie en ik voelde me langzaamaan steeds beter.

Begin van deze week had ik met mijn begeleider van het IHT besproken of we de olanzapine moesten gaan afbouwen, ook met het oog op het FACT team dat vanaf februari hopelijk ingezet gaat worden. Omdat die mogelijk de prioriteit ergens anders op gaan leggen, wilde mijn begeleider kijken of ik de olanzapine kon afbouwen. Ook omdat dit een middel is dat met heel veel bijwerkingen komt en hoewel ik eigenlijk alleen last had van het constante willen eten en de droge mond 's nachts, kon ik me er wel in vinden. Normaliter ben ik iemand die liever geen medicatie gebruikt. 

Dus, donderdag en vrijdag had ik niet veel gepland, dus ik zou woensdag en donderdag zonder de olanzapine proberen te slapen, en dan zouden we vrijdag even evalueren. 

Helaas. 

Donderdagochtend werd ik niet lekker wakker, ik had onrustig geslapen en voelde me niet fit. Omdat ik 's avonds een uitje had van het maatjesproject van Vriendendiensten heb ik donderdag extra rustig aan gedaan, en 's middags zelfs even op bed gelegen. Dat had ik al ruim een maand niet meer gedaan. 

Vrijdagochtend was het nog minder. Ik werd weer rond half vijf 's nachts wakker en ik voelde me mentaal ook erg somber en fysiek uitgeput. 
Mijn begeleider hoorde het meteen aan me toen we elkaar telefonisch spraken. 
Ik kon amper met de hondjes naar buiten vrijdag. 

De conclusie? Ik ben nog niet stabiel genoeg om zonder de olanzapine te slapen. En heel eerlijk, zo vreemd vind ik het niet. 

Dankzij mijn horloge en telefoon kan ik (ongeveer) bijhouden hoe mijn slaap is. Natuurlijk moet dat met een hele grote korrel zout genomen worden, maar het geeft wel een beetje een idee hoe de stand van zaken is. 

Vanaf augustus tot half december sliep ik gemiddeld maar 6,5 uur per nacht, heel gefragmenteerd met veel wakker momenten. Ik lag misschien wel 8 of 9 uur in bed, maar de hoeveelheid tijd die ik 's nachts wakker was kwam regelmatig tot de 3 uur. 

Sinds ik met de olanzapine slaap is mijn slaap een stuk minder gefragmenteerd en heb ik misschien maximaal 15 minuten wakker momenten. Daarnaast slaap ik ook veel meer, weer richting de 9 a 9,5 uur per nacht.

Met mijn begeleider had ik afgesproken om te proberen of ik de tabletjes Olanzapine kon halveren en dan op 1,25mg de nacht in te gaan. 
Gisteren lukte het niet om het tabletje goed te halveren, hij barstte helemaal uit elkaar, dus afgelopen nacht heb ik gewoon op 2,5mg geslapen. 

En wát een nacht.. Bijna 11 uur geslapen. 

Ik werd vrij vroeg wakker, want ik was ook vroeg naar bed gegaan. En omdat het nog donker was buiten ging mijn hoofd wat met mij aan de haal, maar ik heb het goed weten te omzeilen en heb de hondjes even lekker dicht tegen mij aan gedrukt. 

Nog ben ik nu behoorlijk moe, maar als ik bekijk wat ik de afgelopen week allemaal heb gedaan, ben ik naast het slechte slapen ook best over mijn grenzen gegaan. 

Vorige week zaterdag al best druk geweest met een bezoekje aan de kringloop, even boodschappen doen bij de Lidl en bij mijn achterneef en nicht op de koffie geweest.
Zondag was ik in de weer geweest met mijn haarverf. 
Op maandag kon ik een boekenkast ophalen, dus ik was daarmee in de weer. 
Dinsdag had ik paardencoaching en nog een aantal afspraken staan. 
Woensdag had ik een XXL rondje met de honden gelopen, want het was zo lekker weer en ik voelde me goed. Dat was een kleine 2 kilometer. 
En daarnaast was ik elke dag in huis aan het rondrennen als een tornado, ik heb plantjes opgehangen bij het raam, dingen uit de berging uitgezocht en op marktplaats gezet, de keuken uitgezocht en ruimte gemaakt op de bar, ik ben op het terras aan het pielen geweest. Ik heb een schema gemaakt voor huishoudelijke taken in de hoop dat ik elke dag een klein beetje doe en mezelf dan niet voorbij loop. Maar dat was afgelopen week dus niet echt een succes, mede door mijn impulsieve opruimacties. 

Dus niet zo vreemd dat ik niet alleen moe was van het slechte slapen, maar ook ben ik weer vreselijk mijn grenzen over gegaan. 

Ik zit al meer dan 3 jaar bij huis ondertussen en ik ben het zó ontzettend zat. Ik wil me weer nuttig kunnen maken en voelen. 
Maar het accepteren dat dat nog niet kan is heel erg moeilijk. 

Vooral op dagen dat ik me goed voel, heb ik de neiging om maar door en door en door te gaan. Daar betaal ik dan de twee of drie dagen daarna weer voor. 

En met fysieke uitputting komt ook dat ik mentaal minder weerbaar ben en de somberheid en constante molen aan gedachten in mijn hoofd blijven malen. 

Dus ik verplicht mezelf nu maar om "niks" te doen. Want eerlijk is eerlijk, ik kán gewoon niet helemaal niks doen. 

En vanavond maar weer op tijd naar bed en hopen dat ik me morgen weer een beetje beter voel. 

Even wat anders, de saga van de paarse haarverf!

 Met alles wat de laatste maanden gaande was, begon het bij mij weer wat te kriebelen. 

Ik wil mezelf weer terugvinden, weer lekker in mijn vel zitten, authentiek "mij" zijn. 
Dus ik vond het weer eens tijd worden om mijn haar te verven.

Mijn eigen kleur vind ik altijd een beetje saai, het is net geen blond, het is net geen bruin, een beetje zo'n tussenliggende wild kleur. 

Omdat ik momenteel in mijn "paarse tijdperk" zit, was ik aan het neuzen tussen paars tinten voor het haar. 
Er zijn verrassend veel mogelijkheden! 

Ik had niet zo'n zin om van te voren mijn haar te moeten ontkleuren of bleken of iets in die trant en daarbij, een hele felle overduidelijke paarse kleur is leuk voor kleding of op de muur, maar dat vind ik voor in mijn haar toch een beetje te ver gaan. 

Bij de Action had ik een fles met een soort van kleurspoeling zien staan, waarbij het haar een soort van lavendel tint zou moeten krijgen. 

   

Dat leek me wel leuk om eens te proberen, een spoeling is immers ook zo weer eruit als het niet mooi wordt. 

Vol goede moed ging ik gisteravond aan de slag met deze spoeling. Ik had verwacht dat je her gewoon als een conditioner of shampoo zou moeten gebruiken. 
Hmm, nee dus. 

De instructies geven aan dat je ongeveer 2 liter water in een bak of fles moet doen en daar een theelepel van de spoeling aan toe moet voegen. 

Vervolgens moet je daar je haar mee spoelen. 

Nou is het zo, dat als mijn haar nat wordt zonder dat ik het was het al heel erg vet wordt. Dus daar had ik wel wat bedenkingen bij. 

Toch geprobeerd, omdat ik een theelepeltje spoeling erg weinig vond en ook het effect van die hoeveelheid in de 2 liter water erg minimaal waren, heb ik er wat meer van de spoeling bij in gedaan. 

Nadat ik mijn haar met het mengsel had gespoeld had ik niet het idee dat er echt iets gebeurd was. Geen kleurverandering of iets in die trant. 
Dus, mijn ongeduldige ik, nog een mengsel gemaakt en nog een keer geprobeerd, met wederom geen resultaat. 

Uiteindelijk nog maar een paar handjes van de pure spoeling door mijn haar gesmeerd om te zien of dat wat deed. 

Vanmorgen even goed gekeken, maar de spoeling had niks gedaan wat betreft het toevoegen van kleur in mijn haar. 

Wel was mijn haar nu ontzettend vet en ik had er de pee in. 

Gelukkig had ik van de week ook al een verpakking met verf van de kruidvat meegenomen. Vroeger haalde ik mijn haarverf eigenlijk altijd bij de Action, maar die verkopen nu alleen nog maar die spoeling. 

Ik schrok wel van de gemiddelde prijs van een pakje haarverf. Sommige merken durven meer dan €30 voor een verpakking te vragen, nou dan kan ik net zo goed zelf naar de kapper gaan. 

Dan ben ik het dubbele kwijt, maar ben ik wel verzekerd van een goede dekking. Als ik het zelf doe, blijft het toch altijd de vraag of ik de verf goed kan verdelen over mijn haar. 

Het is nu gelukkig schouderlang en niet zo lang als ik het in het verleden wel heb gehad. 

Maar goed, ik had een pakje haarverf, kleur paars van het eigen merk van de kruidvat meegenomen. Voor de zeer schappelijke prijs van €7. 

Deze vroeg natuurlijk wel net even wat meer werk dan "even" je haar spoelen met de inhoud van de verpakking. 

Gelukkig was ik het nog niet verleerd! 

Muziekje aan in de badkamer, handdoek om de schouders en gaan met die banaan.. of eh.. aubergine? Om bij de juiste kleur te blijven. 

Ongeveer een half uurtje later had ik mijn haar in de verf zitten.

Ooit had ik eens een trucje gezien om na het verven even je hoofd in wat vershoudfolie te wikkelen. Op die manier kan de verf goed intrekken en doordat er warmte in de folie blijft hangen, zou dat de werking van de verf versterken. 

Dus ik heb daarna een half uurtje zitten wachten met een hoofd gewikkeld in vershoudfolie. 

Het leek er in ieder geval al meer op dat er wat gebeurde wat betreft de kleur, dan de avond ervoor met de spoeling. 

Na de verf een half uurtje in te hebben laten getrokken, tijd om deze uit te spoelen. 

De laatste keer dat ik zelf mijn haar heb geverfd is zeker meer dan 10 jaar geleden, maar het lijkt erop dat ik het nog niet verleerd ben! 

Normaal laat ik mijn haar gewoon drogen, maar omdat ik toch wel heel benieuwd was naar het eindresultaat heb ik het vanmorgen toch maar even geföhnd (om erachter te komen dat het handvat van mijn föhn aardig vergaan was...).

Ik ben zelf erg tevreden met het eindresultaat! De verf heeft niet overal helemaal lekker gepakt, maar zoals ik eerder al aangaf, ik weet ook niet zeker of het me gelukt was om al mijn haar goed in de verf te krijgen. En ach, een beetje wisseling in de tint is ook niet verkeerd! 

Het leed dat UWV heet....

 Ik weet het, deze titel is wel een beetje kort door de bocht wellicht. Echter is het mijn eigen ervaringen met het UWV dat mij dit gevoel geeft. 

Zoals ik eerder heb verteld, ben ik in november 2022 uitgevallen met een burn-out. Na mijn arbeidscontract van een jaar thuis te hebben gezeten, werd deze (begrijpelijk) niet verlengd en kwam ik in de ziektwet terecht. 
Deze duurt in totaal twee jaar, maar omdat ik dus al een jaar ziek thuis had gezeten, liep ook de ziektewet in augustus 2024 af. 

En dan? 

Het UWV zelf geeft al aan, als je nog niet hersteld bent, dat je de WIA moet aanvragen. 
Omdat ik op dat moment net was begonnen met twee uur vrijwilligerswerk in de week en al voor pampus ging als ik meer dan een afspraak op een dag had gepland, heb ik dus het "advies" van het UWV opgevolgd en de WIA aanvraag gedaan. 

Dan begint de molen. 

In september kreeg ik een voorschot van de WIA en in oktober was een gesprek met de verzekeringsarts gepland om te bepalen of en hoeveel ik zou kunnen werken. 

Vol goede moed ging ik met mijn clientondersteuner van de stichting Vriendendiensten naar het UWV, want als ik niet eens in staat was om mijn eigen huishouden te doen (ik kreeg huishoudelijke ondersteuneing via de WMO), amper in staat was om twee uurtjes vrijwilligerswerk in de week te doen en al omviel als ik per ongeluk meer dan drie dagen achtereen een afspraak had gepland, dan zou die arts toch zeker wel zien dat het voor mij niet mogelijk was om weer volledig aan het werk te gaan toch? 
Mijn reintegratiecoach was heel bemoedigend en beaamde dat ik zeker nog niet aan het werk kon. 

Helaas.

Toen het rapport van de verzekeringsarts kwam wist ik niet wat ik zag. 
Ze had opgemerkt dat ik tijdens het gesprek mentaal wegviel en moeite had om me te concentreren. Mijn clientondersteuner had nog het functioneren in het dagelijks leven benoemd (wat op dat moment ook nog niet op zijn best was) en dat werd door de verzekeringsarts als niet belangrijk bestempeld. 
Haar conclusie? Ik was prima in staat om met aanpassingen 8 uur per dag, 40 uur per week te werken. 

Mijn reactie: HOE DAN? 

In december 2024 moest ik dus op gesprek komen bij de arbeidsdeskundige van het UWV, die bepaald aan de hand van het rapport namelijk voor wat voor functies of banen ik geschikt zou zijn. 

De arbeidsdeskundige die belast was met mijn zaak was nog in opleiding, zijn mentor was bij het gesprek aanwezig. 
Binnen vijf minuten kwam hun oordeel dat ik bezwaar aan moest tekenen, want de conclusies uit het rapport van de verzekeringsarts kwamen naar hun mening niet overeen met hetgeen zij in mij zagen. 

En als je denkt dat al die gesprekken al een heisa zijn, wacht maar tot je bezwaar aan wilt tekenen. 

Op aanraden van mijn reintegratiecoach heb ik contact gezocht met de organisatie "De Verzuimspecialist", een organisatie met verschillende specialismen onder dak die zich eigenlijk alleen maar bezig houden met het UWV. 
Het feit dat zo'n organisatie nodig is, zegt achteraf gezien eigenlijk al genoeg. 

In januari 2025 ben ik bij de Verzuimspecialist op kantoor geweest om mijn casus te bespreken en zij gingen voor mij aan de slag.
Voor 3 februari moest er bezwaar gemaakt worden, dus dat hebben zij gedaan, waarbij zij hebben aangegeven mijn gemachtigde te zijn en dat zij graag het hele dossier wilden ontvangen zodat zij hun aanvullende gronden goed konden onderbouwen. 

Het dossier ontvingen ze pas half april. 

Vervolgens zijn de aanvullende gronden naar het UWV gestuurd, 8 pagina's met daarin uitgebreid bezwaar voorzien van jurisprudentie en wetsartikelen. Ik was erg onder de indruk. 

Toen kwam de eerste brief, de beslisdatum zou 2 juni zijn. 

Toen kwam de tweede brief, de beslisdatum konden ze niet halen, het werd uitgesteld tot 14 juli. 

Toen kwam de derde brief, ze konden de uitgestelde datum van 14 juli ook niet halen en wilden uitstel tot 31 oktober. 

Uiteraard is daar geen akkoord op gegeven, maar dat zegt helemaal niks bij het UWV. Het enige wat dat veranderd is dat de tijd gaat lopen en dat het UWV op een gegeven moment een dwangsom moet uitbetalen. 

In september ben ik door de verhuizing teruggevallen in mijn burnout, en de 5 uur vrijwilligerswerk die ik op dat moment had opgebouwd, moest ik voor onbepaalde tijd opschorten omdat het niet goed met mij ging. 
Ik had een helder licht moment en vond het belachelijk dat ik mijn WW aan het opeten was, terwijl ik fysiek en mentaal niet in staat was om ook maar een uurtje te werken. 
In overleg met mijn consulent van het UWV Werkbedrijf heb ik me dus ziekgemeld in de WW, half september. 

Half oktober moest ik bij een verzekeringsarts op het matje komen. Ik omschrijf het zo omdat het ook echt zo voelde, meer zelfs als een strafbankje.
Ik werd gebeld door een medewerker van het UWV, die mij een datum en een tijd mededeelde en vertelde dat ik dan bij de verzekeringsarts moest komen. In de brief die het UWV vervolgens stuurde zat een bijlage die even heel gedetailleerd vertelde dat de enige reden om niet op die afspraak te komen een opname in het ziekenhuis was, of een afspraak bij een behandelend specialist waarbij er bewijs van de afspraak overgedragen moest worden. 

Omdat ik een heel raar gevoel kreeg van hoe dit liep, heb ik contact opgenomen met mijn contactpersoon van de verzuimspecialist die uiteindelijk een verplaatsing van de afspraak kon regelen omdat het UWV de fout in gegaan was door mij direct te benaderen, in plaats van mijn gemachtigde. 

Dat gesprek met de verzekeringsarts liep moeizaam, de beste man had het Nederlands niet als moedertaal en een ADHD'er met een spraakwaterval die van de hak op de tak gaat, is voor een geboren en getogen Nederlander al moeilijk te volgen. 
Daarnaast bleek dat het geen nieuwe momentopname was, maar een oordeel ten opzichte van de situatie van oktober 2024 toen het gesprek met de eerste verzekeringsarts was. 
Omdat mijn hulpverlening niet was geintensifeerd, was er volgens de verzekeringsarts geen sprake van een reden om mij in de WW ziek te melden. 

Toen dat rapport kwam, zakte de moed me helemaal in de schoenen. Het stond bomvol met fouten en verkeerde interpretaties en de conclusie die uit het rapport druipte was eigenlijk: "Een verhuizing is een life event, en met de geschiedenis van mevrouw is een terugval een logisch gevolg".
Daarnaast stond er in het rapport dat ik werkfit verklaard was, toen mijn reintegratie traject was afgerond.

Wat ze daar niet bij vermeldden; was dat mijn reintegratie coach in het rapport had vermeld dat ik zeker nog niet belastbaar was, maar dat ik een fijne werkervaringsplek had waar ik langzaam kon gaan opbouwen. 
Die opmerking hadden ze voor het gemak er maar even uit gelaten. 

En als klap op de vuurpijl kwam daar nog even de brief overheen, dat op basis van het gesprek met de verzekeringsarts in oktober, het UWV geen reden zag om een herbeoordeling voor de WIA toe te kennen. 

Wat een lol. 

Dit alles was dus al een jaar gaande en ik voelde mij totaal niet serieus genomen door een organisatie die beweerd sociaal te zijn en oog voor de mensen te hebben. 

Maar hé, er loopt al een bezwaar en tegen deze laatste twee beslissingen kon ook wel bezwaar gemaakt worden. 

Half november werd ik door de Verzuimspecialist gebeld dat er eindelijk een datum voor de hoorzitting voor het eerste bezwaar bekend was, namelijk.... 7 januari. 
Yep... bijna twee maanden in de toekomst. Hallo nervositeit en stress in aanloop naar. 

Gelukkig konden we aanvragen dat alle bezwaren in een keer behandeld zouden worden, dan hoefde ik niet drie keer naar het UWV te komen, maar kon ik gewoon één keer mijn verhaal doen. 

Het bezwaar tegen de beslissing van de tweede verzekeringsarts was wederom 8 pagina's gevuld met wetsartikelen en jurisprudentie en een uitgebreid bezwaar dat uitlegde waarom de door de arbeidsdeskundige gegeneerde functies (medewerker postverwerking intern, productiemedewerker assemblage), niet voor mij passend zouden zijn.  (Bedenk daar even bij dat ik de laatste 7 jaar voordat ik met mijn burnout uitviel, werkzaam was in Quality Assurance en Food Safety rollen)

De week voor kerst kregen we bericht dat alle drie de bezwaren inderdaad in een zitting besproken konden worden. 

---- 

Vanmorgen was dus de hoorzitting. 

Vanwege het weer was ik nog even nerveus of het wel door zou gaan of niet, maar we kregen geen uitsluitsel dus we gingen er maar vanuit dat het door zou gaan. 
Mijn ambulante begeleider was al extra vroeg van huis vertrokken en was om 09.00 bij mij, en om 09.55 waren we ter plaatse bij het UWV. Met 30km/u over de ijsseldijk gereden, maar we waren er zonder kleerscheuren. 

Dik anderhalf uur duurde de hoorzitting, maar ik en met mij de drie mensen die mij ondersteunden, kwamen er in mineur uit. 

Hoorzitting is trouwens een groot woord hoor. Er zat een juridische medewerker en een verzekeringsarts bij en dat was het. Geen commissie of raad of iets dergelijks.

Lang verhaal kort, ook deze verzekeringsarts leek geen reden te zien om aan te nemen dat mijn situatie ten opzichte van het eerste gesprek met de verzekeringsarts in oktober 2024 was verslechterd.
Een nieuwe peildatum nemen ze niet. Ook al was het overduidelijk dat mijn situatie zeker sinds afgelopen september aanzienlijk is verslechterd. 

Maar omdat Molemann, de psycholoog, mijn dossier "gewoon" aan de huisarts heeft overgedragen, was er volgens hen geen reden tot aanname van verslechtering van mijn situatie. 

Het feit dat ik sinds september meerdere keren ben ingestort, mijn moeder halsoverkop uit Spanje is overgekomen om vijf weken op mij te passen, dat het FACT team is aangevraagd (intake in februari), dat ik rondom de kerst bij de crisisdienst terecht ben gekomen en zij nog steeds vinger aan de pols houden, het feit dat ik weer een lading medicijnen heb gekregen om beter te slapen en de paniek en angstaanvallen weg te houden, is volgens het UWV geen reden om mijn peildatum te verleggen. 

Herbeoordelingen doen ze niet meer, tenzij schrijnende gevallen. Maar wat die schrijnende gevallen precies zijn konden ze niet aangeven. Mijn situatie is in ieder geval niet schrijnend. 

Het enige wat nu rest is wachten, alweer. 
Zes tot acht weken, wordt er steeds gezegd. 

Ik weet niet meer wat ik moet denken, ik voel me niet serieus genomen door het UWV en wil eigenlijk gewoon erkenning dat er dingen fout gegaan zijn. 
Mijn contactpersonen van de Verzuimspecialist hadden ook een andere uitkomst verwacht, gezien hun ervaringen. 
Mijn ambulant begeleider zat heel hoog in haar emotie omdat ze het gevoel had dat ze de arts moest overtuigen dat het echt niet beter met mij gaat dan toen ze bij mij begon, anderhalf jaar geleden. 

Dus nu? 

Wachten op een beslissing, eventueel een nieuw gesprek moeten hebben met arbeidsdeskundigen. 

En nadenken of ik alsnog een herbeoordeling wil laten aanvragen en of ik nog de mentale en emotionele capaciteit heb om deze hel nog door te gaan. Of gewoon te accepteren dat de enige instantie die in Nederland voor zieke werknemers moet zorgen, geen oog heeft voor psychische aandoeningen. 
Ik heb van meerdere mensen al horror verhalen gehoord over het UWV en WIA/Ziektewet aanvragen. 

Of laat ik het gaan, en ga ik mijn herstel op mijn eigen manier aanpakken, al dan niet mijn WW opgegeten te hebben en dus bij de gemeente aan te moeten kloppen.

Ik heb een heleboel om over na te denken.. 

When life gives you lemons, demand chocolate!

Daar zit ik dan; mijn laatste post is al meer dan 8 jaar geleden. 

Maar Manon, heb je in de tussentijd dan niets gedaan of van je af geschreven? Ja natuurlijk wel. Alleen die dingen staan in handgeschreven schriftjes of op andere social media. 

Heel eerlijk, ik was een tijdje vergeten dat ik dit blog had. 

De gebeurtenissen van de laatste paar maanden hebben me weer naar mijn blog gestuurd. 

Lang verhaal kort?

Sinds November 2022 zit ik bij huis met een burn-out en ik heb meerdere totale mentale inzinkingen gehad in de afgelopen drie jaar, en een diagnose ADHD gekregen (zóveel vallende kwartjes). 
Ik heb reintegratie trajecten doorlopen, psychologische trajecten doorlopen en had het idee weer enigszins op de terugweg te zijn en was zelfs 5 uur per week vrijwilligerswerk bij de lokale bibliotheek aan het doen. 

Manon, dat klinkt als de weg vooruit! 

Yep... was het ook.. 

Maar ik heb onrust in mijn ziel (lekker zweverig, but that's me). En ik voelde me eigenlijk nooit echt lekker thuis in mijn woning in Raalte. 
De afgelopen jaren ging de buurt ook wat achteruit, autobranden, vuurwerk al vanaf oktober, anonieme dreigbrieven en zelfs politie aan de deur omdat ik niet voor mijn honden zou zorgen (degene die dat nodig vond mag overigens al mijn dierenartsrekeningen hebben hoor..). 

En daarbij, ik was al sinds oktober 2024 met het UWV in de clinch over een WIA aanvraag. De verzekeringsarts was van mening dat ik prima fulltime kon werken, ondanks dat er aangeleverde documenten waren dat mijn belastbaarheid zeer beperkt was en de arts zelf ook had opgemerkt dat mijn mentale capaciteiten na ongeveer een half uur gesprek ook zeer achteruit waren gegaan. 
Het was zelfs dusdanig overduidelijk dat tijdens het opvolgende gesprek met de arbeidsdeskundigen, deze heren meteen zeiden: "jij moet bezwaar aantekenen". 
En man man man, dat brengt je dan een hoop gedoe en stress.

Hoe dan ook, afgelopen juli kreeg ik het zo op mijn heupen (geholpen door de constant krijsende kinderen van de buren) en besloot ik op zoek te gaan naar een andere, kleinere woning.
Wat moet ik immers in mijn eentje in een eengezinswoning met drie slaapkamers en een zolder over de gehele oppervlakte van de woning? En meer dan 200m2 tuin? 
Tuurlijk de tuin vond ik ergens heerlijk, maar ik had toen ik gezond was al amper de energie om het allemaal bij te houden, en met de burn-out erbij was het gewoon niet meer te doen. 

Het verliep allemaal heel veel sneller dan verwacht en in plaats van ergens in oktober/november een kleinere woning te vinden, had ik 11 augustus al de sleutels van mijn nieuwe woning. 
Een appartement begane grond in Olst, met een klein patio terras aan de achterkant en een slaapkamer. 

De verhuizing was erg pittig en triggerde de eerste terugval in mijn burn-out herstel. Maar afgezien van vooral heel erg moe te zijn, had ik niet het idee dat het lang zou duren voor ik me weer wat beter zou voelen. 

Vol goede moed ging ik in overleg met mijn psychologische ondersteuning wederom een nieuw ADHD medicijn proberen in de hoop wat rust in mijn hoofd te kunnen krijgen. 
Tja.. helaas.. Dit medicijn dat ik kreeg, heeft me juist helemaal gesloopt. Fysiek en mentaal. 
Na drie weken gedacht te hebben een soort van griepje onder de leden te hebben en mentaal helemaal af te zakken, besloten te stoppen met dat middel. 
De eerstvolgende dagen ging het exponentieel beter, dus ik had goede hoop. 

Helaas.. Mijn lichaam dacht daar anders over. Want naast de ADHD, burnout en andere stress gerelateerde onzin die door mijn lijf en hoofd gierden, waren mijn hormonen ook op oorlogspad. 
Twee jaar geleden is een van mijn eierstokken verwijderd nadat er voor de 3e keer een cyste van een kleine 12cm zich had ontwikkeld. 
Waar in eerste instantie het erop leek dat alles aan het stabiliseren was, kwamen na een paar maanden de cyclistische problemen opzetten. Gedurende de tijd verstreek was ik elke maand een week lang steeds somberder, en had ik steeds meer pijn. 
Om uiteindelijk een week nadat ik gestopt was het het ADHD medicijn, mij volop de goot in te schoppen. 
Ik was dusdanig van het paadje dat ik m'n moeder heb gebeld en zij een dag later meteen in de auto is gesprongen om naar mij toe te komen. 

In dezelfde periode (lees exact dezelfde week), werd mijn psychologische hulp afgerond en werd mijn inzinking gezien als een normale reactie op het wegvallen van hulplijnen. 
En ik had gelukkig die week ook een consult in het ziekenhuis en kon ik beginnen met bio-identieke hormonen, om mijn hormoonspiegels op peil te krijgen en in balans te houden. 

In mijn nieuwe woonplaats had ik het geluk een nieuwe huisarts te mogen bezoeken, en zij en haar assistententeam heeft mij ontzettend goed opgevangen. 
Er zijn nieuwe hulplijnen ingezet, o.a. psychosomatische fysiotherapie, een verwijzing voor nieuwe psychologische ondersteuning en ze houden vinger aan de pols. 

Oh maar Manon, dat klinkt alsof je op de juiste plek bent beland en je weer de goede kant op kon gaan. 

Zou je denken he? Helaas dacht mijn lichaam er anders over. 

Na een kleine 5,5 week is mijn moeder weer teruggegaan naar haar woning in Spanje, en leek het ook best goed te gaan met me. 

Tot twee dagen later mijn lichaam bedacht dat paniek- en angstaanvallen haar nieuwe hobby waren. Vreemd genoeg stond mijn hoofd er relatief los van.

Weer flink wat heen en weer gebeld met de huisartspraktijk en door de aankomende feestdagen waren er natuurlijk veel meer mensen die nog even snel een afspraak wilden. 
Ik had nog medicijnen voor rust en die mocht ik innemen en ik kon 's middags last minute bij de (nieuwe) POH GGZ terecht. Een dag later had ik nog telefonisch even contact met de huisarts en met haar afgesproken dat de assistenten gedurende de feestdagen af en toe even zouden inchecken en dat na de feestdagen wat vaker de POH GGZ gezien kon worden, totdat de nieuw verwezen psychologische ondersteuning gestart kon worden. 

Klinkt fijn he? Vond ik ook! En ik had ook best het idee wat tot rust te kunnen komen. 
De dag erna was ik ook al wat ontspannender en had zelfs het idee dat mijn lichaam eindelijk wat aan het kalmeren was. 

Tja, ik zou ik niet zijn als mijn lichaam niet de dag erna had bedacht om gewoon in een keer ALLE opgebouwde stress en spanning van de laatste jaren los te laten. 
Ik werd wakker met een gevoel alsof ik een mega dosis spierverslappers had gehad. Ondanks het slappe gevoel toch maar even met de honden een blokje om, maar voordat ik thuis was begon ik ineens te kokhalzen en bij thuiskomst spuugde ik mijn ontbijt eruit. 
Het leek me toen geen goed idee om achter het stuur te stappen, dus appte dat naar mijn reintegratiecoach met een verontschuldiging. 

Ondertussen had ik ook al een paar dagen nauwelijks iets kunnen eten, veel misselijk en letterlijk alles stond me tegen. Dus ik leefde (net als een maand eerder voordat mijn moeder bij mij was) op bouillon, cupasoup en bananen. 

Na anderhalve dag slap ontspannen te hebben gewisseld tussen bank en bed, begonnen de paniekaanvallen weer. 
Natuurlijk was het weekend, dus ik kon de huisarts niet bereiken. Na een aantal keren de huisartsenpost gebeld te hebben mocht ik dan toch maar even langskomen. 
Maar hoe dan? Want ja, rustmedicatie + auto is een No Go. 

Ik ben voor mezelf een hele grote drempel overgestapt en heb mijn achterneef gebeld. Ondanks dat we elkaar al weer anderhalf jaar niet of nauwelijks hadden gesproken, kwam zijn vrouw mij ophalen om naar de huisartsenpost te gaan. 

Bij de huisartsenpost kreeg ik het advies om met de rustmedicatie een spiegel op te bouwen en ik kreeg tabletten om beter te kunnen slapen. Want gemiddeld 3,5 a 4 uur per nacht doet een mens ook niet goed. 

De rest van die dag ging eigenlijk best goed, maar in de nacht ging het weer flink mis. Ik werd rond 4u wakker en nu was niet alleen mijn lichaam in paniek, maar deed mijn hoofd ook lekker mee. 
Na alle mogelijke hulplijnen te hebben gebeld die in mij opkwamen (huisartsenpost, 112 ambulance en 113 - op aanraden van huisartsenpost en ambulance dienst) en eigenlijk van het kastje naar de muur te werden gestuurd, de politie gebeld. 
Die hebben me aan de lijn gehouden en waren rond 6u bij mij. Zij hebben voor mij de crisisdienst gebeld; al het andere was immers dicht vanwege de naderende feestdagen. 
Bij de crisisdienst kon ik 's morgens op gesprek komen en ik vroeg mijn achternicht of zij mij weer wilde brengen. 

Bij de crisisdienst heb ik nu twee afspraken gehad, en zij hebben mij andere medicatie om te slapen gegeven. 
Daarnaast hebben ze elke dag even telefonisch contact gezocht om in te checken. 
Sinds ik die nieuwe slaapmedicatie heb gekregen, gaat het elke dag een beetje beter. 
Het is ontzettend bijzonder wat slecht slapen met een mens kan doen en hoe je dan kunt opleven van een goede nacht. 

Dankzij het crisisteam en mijn achterneef en nicht, ben ik de kerstdagen relatief goed doorgekomen en met behulp van de TOP2000 blijft het nu elke dag een beetje beter gaan. 

In februari heb ik dan de intake voor de nieuwe psychologische hulp die eind november is aangevraagd, en tot die tijd houdt de crisisdienst contact. 

Na oud en nieuw kan het "normale" ritme weer wat op gang komen, met mijn reintegratie, de psychosomatische fysiotherapie, de ambulante begeleiding en waarschijnlijk aanvullend de POH GGZ. 

7 januari heb ik eindelijk de hoorzitting van het UWV aangaande de bezwaren die het afgelopen jaar zijn ingediend tegen hun rapporten en beslissingen. Gelukkig kon de Verzuimspecialist (bedrijf in Zwolle, aanrader als je hulp nodig hebt met het UWV) er voor zorgen dat alle bezwaren gebundeld zijn, zodat ik maar een keer naar het UWV hoef voor die hoorzitting. 
En eigenlijk maakt het me niet meer zoveel uit wat er uit die hoorzitting komt, of ik wel of geen WIA krijg toegewezen. 
Voor mij is het belangrijkste dat er erkenning komt voor mijn klachten en dat ze kunnen erkennen dat er fouten gemaakt zijn in de rapporten. 
Het hele traject met het UWV heeft me zo ontzettend veel stress bezorgd, en er is daar niemand die daar bij stilstaat. Wat zo'n traject met mensen doet en welk effect een beslissing van een willekeurige medewerker bij het UWV met een client doet. 

Het lijkt de goede kant op te gaan, elke dag gaat een klein beetje beter. 

Hoe graag ik ook wil, voorlopig ben ik er nog niet. Ik kan heel hard weer aan het werk willen en me weer nuttig willen voelen voor de maatschappij, maar ik ben niet voor niets in de burn-out beland. Men zegt dat je net zolang moet herstellen van een burn-out, als dat het geduurd heeft om de burn-out op te bouwen. Volgens mij kan ik dan mijn borst wel nat maken. 
Voor mij is het in ieder geval zeker, dat ik geen fulltime job meer wil. Ik leef niet om te werken, maar ik werk om te leven. 
Mijn doel is om me weer maatschappelijk nuttig te kunnen maken, me in te kunnen zetten voor anderen en daarnaast zelf weer te kunnen leven in plaats van bestaan. 
Hoe dat eruit zal gaan zien weet ik nog niet, ik hoop dat de komende maanden (hopelijk geen jaren) uit te kunnen vinden. 
Wat ik wel geleerd heb de afgelopen maanden, is het volgende: Je hoeft niet alles te doen, je mag rust pakken, je mag een dag gewoon in je pyjama blijven rondlopen en stinken op de bank, je hoeft niet elke minuut van de dag voor anderen klaar te staan of op anderen te reageren. Wees lief voor jezelf, als je zin hebt in chocolade of een saucijzenbroodje, doe dat lekker. Heb je zin om even heel hard mee te zingen met dat ene liedje, doe dat dan vol overgave. 
Zoek de dingen waar je positieve energie van krijgt, waar je je goed bij voelt, waar je ongeneerd jezelf kunt zijn. En neem wat afstand van de dingen waar je geen positieve energie van krijgt, of waardoor je het idee hebt dat je jezelf verliest of dat het je herstel niet ten goede komt. 

Dus ik kan je aanraden, "when life gives you lemons, demand chocolat" want iedereen verdiend het om gehoord, gezien en serieus genomen te worden. En een beetje zelfzorg is belangrijk, 

Lieve papa

Ik zou over  een hoop dingen kunnen schrijven. Mijn relatie die voorbij is, mijn nieuwe huisje, mijn vakantie naar Finland. Maar eigenlijk het enige waar ik nu over wil schrijven is over mijn held die niet meer is.
Mijn vader...

Ik heb hier al eens eerder geschreven over het feit dat hij ziek was, niet heel uitgebreid maar wel vermeld zeg maar.
Begin deze maand is het onvermijdelijke gebeurd, de ziekte waar hij twee jaar lang tegen gestreden heeft en waarbij hij nog zo vol hoop zat dat hij het zou overleven, heeft toch gewonnen.
De dag nadat ik terugkwam van vakantie is hij overleden.

Toen ik woensdag 's avonds landde op Schiphol vroeg ik mij af of ik niet gewoon beter door kon rijden naar Friesland. Ik wist al dat het erg slecht met hem ging, hij had al morfine, er was al een pomp geïnstalleerd en hij ging heel snel achteruit. Maar ik heb het niet gedaan, want doorrijden had betekend dat ik pas 's avonds laat om een uurtje of 11 daar aan zou komen.
Ik ben naar huis gereden en ik had voor de donderdag een hoop afspraken staan, met de intentie om dan vrijdag en zaterdag bij mijn vader te kunnen doorbrengen.
Eenmaal thuisgekomen kreeg ik een appje van  mijn vader zijn vriendin, mijn stiefmoeder, dat het echt echt heel slecht met hem ging en dat ik beter donderdag's zou kunnen komen.
Donderdagochtend heb ik meteen afspraken afgezegd, die ik kon afzeggen en had er nog twee die ik moest afwachten. Eentje heb ik er uiteindelijk nog afgezegd om een uur of 12, de andere heb ik gebeld en die zou meteen komen.
 Om 13.45 uur 's middags kon ik eindelijk in de auto stappen en ben naar Friesland gereden.  Ik was nog niet eens halverwege toen ik werd gebeld door mijn stiefmoeder.
Ik was te laat, hij was al overleden.

Er ging van alles door me heen, half hysterisch huilend ben ik naar de rechterbaan gegaan achter een vrachtwagen blijven hangen en heb de eerste afrit naar een pompstation genomen. Gelukkig was dat nog geen kilometer verderop.

Ik heb ook meteen mijn ex gebeld, die nog op vakantie in Frankrijk was en heb een half uur aan de telefoon zitten huilen.

 Ik was te laat, ik heb geen afscheid meer kunnen nemen, ik heb hem niet kunnen zeggen hoeveel ik nog van hem hield en nog steeds houd. Ik heb hem niet meer kunnen vertellen hoe mooi mijn vakantie was en hoe trots ik op hem was dat hij het zo lang vol hield met deze rot ziekte.
Ik heb hem niet meer kunnen zeggen hoe ik bewonderde hoe hij ermee omging. Alle kleine strohalmpjes vastpakken, alle mogelijke middelen proberen om maar te zorgen dat die kanker weg zou gaan.
Zo positief en vol humor tot het allerlaatste moment, vastklampen aan het leven en niet los willen laten.
Maar ook heel veel pijn, heel veel pijn wat hij niet liet zien om ons er maar niet mee te belasten.

Mijn held, mijn vader, mijn rots in de branding,  mijn beschermer, en degene bij wie ik altijd terecht kon. Voor een goed gesprek, voor advies, voor een knuffel.

Ik ben geen gelovig mens, zo heb je me niet opgevoed.  En dat vind ik ook helemaal niet erg. Maar ik hoop dat er een plek is waar je nu bent, met oude vrienden, collega's, familie. Met wie je nu de Bourgondiër kunt zijn die je bij ons ook altijd was. Levensgenieter, lekker eten, whisky drinken en gezellig samenzijn.

 Lieve papa, ik hoop dat je trots op me bent, zoals ik trots op jou ben. Ik hou van je.

Goede vooruitzichten!

De vorige keer vertelde ik over twee woningen waarop ik had gereageerd waarvoor ik een goede kans maakte.

Er is goed nieuws! De woning die uiteindelijk mijn voorkeur had, die met het bad, heb ik aangeboden gekregen!
Vanmiddag gaan we bezichtigen en als alles goed gaat dan is de sleuteloverdracht aankomende donderdag om 9.00.

Hopelijk hoeft er niet zo heel veel te gebeuren aangezien de week erop zowel mijn ex als ik op vakantie gaan. Lekkere timing, ik weet het!
Maar als we op vrijdag al de grote zware dingen kunnen verhuizen dan kan ik de dozen en kleine spullen zelf verhuizen voordat ik vertrek!

Spannend! Foto's en beschrijving volgen nog!

Spannende dagen!

Ik heb me voorgenomen om meer te bloggen. Dat heb ik eerder ook wel eens gezegd, maar hoop mezelf er nu aan te kunnen houden.

Ondertussen ben ik begonnen met antidepressiva en zijn er ook wat positieve ontwikkelingen.
Of het nu door de antidepressiva komt, of doordat er wat licht aan het einde van de tunnel gloort weet ik niet, maar ik voel me iets beter. En dat is uiteindelijk de bedoeling.

De spanning deze dagen komt doordat ik eindelijk mocht reageren op woningen.

Tegenwoordig hebben ze zoveel regeltjes wanneer je bij een sociale woningcorporatie wilt huren. Op basis van je inkomen wordt er gekeken naar welke huurprijs je minimaal en maximaal mag reageren, en daar wordt niet van afgeweken. Nergens wordt er rekening mee gehouden. Het gaat alleen om het inkomen.
Wat eigenlijk heel krom is, want als je een woning wilt kopen wordt wel overal rekening mee gehouden.
In mijn situatie komt het erop neer dat ik niet kan kopen doordat ik een forse studieschuld heb, er was zelfs een hypotheekverstrekker die in zijn berekening op hun website doodleuk de min in ging (ik kon -120.000 euro lenen, heel hoopvol!).
Maar op basis van mijn inkomen is de minimale huur waarvoor ik in aanmerking kom €592,56. De huurprijzen daaronder kom je alleen voor in aanmerking als je maximaal €22.000 en een beetje verdiend per jaar. Ook de huurtoeslag kom je alleen voor in aanmerking als je maximaal €22.000 verdiend en zorgtoeslag maximaal €27.000. Alles daarboven mag het lekker zelf uitzoeken.

Anyway, er waren dus eindelijk woningen waar ik op mocht reageren na een paar weken van enkel woningen onder de €592,56 grens.
Nog steeds was ik wat sceptisch, want ik had al eens eerder een leuke woning gezien, maar die bleek 6 cent te goedkoop. Omdat de corporaties verplicht zijn om een bepaald percentage van hun woningen aan de €22.000 groep te verhuren, worden de huurprijzen van de woningen aangepast aan die grens van €592,56. In het geval van de corporatie waar ik nu heb gereageerd, zetten ze de woningen dus op €592,50.
Bij andere corporaties is het nog kleiner, want daar zetten ze die woningen gewoon op €592,55.

Maar nu, afgelopen dinsdag, dus een woning waar ik op mocht reageren.
We zijn er 's avonds even langsgereden om de buurt te verkennen en een eerste indruk van de woning te krijgen. Het zag er allemaal wel goed uit.
De woning is een hoekwoning uit de jaren '70, heeft een kleine nette voortuin en zelfs een oprit. Dat is natuurlijk erg gunstig in een woonwijk!
Aangezien ik al sinds 2012 bij deze corporatie sta ingeschreven maak ik een goede kans op deze woning, of er moet toevallig iemand met een langere inschrijfduur reageren.
Op donderdag verscheen er nog een woning op de site waarop ik mocht reageren.
Ook een hoekwoning uit de jaren '70 in een wijk waar mijn grootouders en oom ook jaren hebben gewoond. Toen ik er even langsreed ging er wel een klein lampje branden van vroeger.
Deze woning heeft geen oprit, maar wel een hele grote heg in de tuin. En deze woning heeft een bad.

Twee woningen waarop ik heb gereageerd en waar ik naar alle waarschijnlijkheid wel een goede kans op maak. Dan blijft de vraag, wat nu als je moet kiezen?
De ene woning is beschikbaar op 14 september, daar moeten nog wat werkzaamheden aan verricht worden door de woningcorporatie voordat ik de sleutels krijg. Er wordt isolatie aangebracht en mechanische ventilatie. Deze woning heeft een oprit en geen overdreven volle tuin die veel aandacht vraagt.
De andere woning is 24 augustus beschikbaar, hoeven geen extra werkzaamheden door de woningcorporatie in uitgevoerd te worden. Heeft een bad en een tuin met een mega heg.
Qua formaat zijn ze verder nagenoeg hetzelfde, allebei drie slaapkamers en een zolder. Qua indeling zijn ze ook nagenoeg hezelfde.
De prijs scheelt maar een eurootje of 5 per maand.

Het komt eigenlijk dus neer op de keuze : Bad of oprit, wilde heg of nette tuin...

Eerst maar eens afwachten of ik bij een of beiden op nummer 1 sta en de woningen aangeboden krijg. Dinsdag en woensdag weet ik meer!

Even bijpraten..

Hoe ga ik beginnen? Het is meer dan 3 jaar geleden dat ik een blog heb gepost..
Nu gaan we langzaam richting 2018 en er is zoveel gebeurd en het is hoog tijd dat ik de dingen weer van mij af schrijf.

Het meeste wat er te vertellen valt begint in de zomer van 2015, toen ik met een vriendin naar Graspop Metal Meeting in Belgie ging. Via een gezamelijke vriendengroep een ontzettend leuke gozer leren kennen.
Na wat terughoudendheid van mijn kant en ontzettend lieve versieracties van hem uiteindelijk een relatie gekregen, zo'n maand later.
De mooiste versiertruc was toen mijn telefoon op het festival steeds leeg liep. Hij had een campingplek met stroom en bood aan om mijn telefoon op te laden voor mij. Omdat ik niet wilde dat ik gebeld zou worden en hij daardoor gestoord zou worden zette ik mijn telefoon uit. Waarop ik van hem de opmerking kreeg "Mag ik je nummer niet?".
Vanwege een inside joke die ik met mijn vriendin had kwam de opmerking dat zij mijn nummer wel aan hem wilde verkopen voor een fles wodka, waarna zij aanvulde dat chocolade ook goed was.
De volgende dag rond een uurtje of 13.00 kwamen we hem weer tegen op het festivalterrein. Hij gaf met een grote grijns mijn telefoon terug en trok vervolgens een doos bonbons tevoorschijn.
Achteraf bleek dat hij niet alleen met de bus naar de dichtstbijzijnde stad (niet het naastgelegen dorp, nee de dichtstbijzijnde stad!) was gegaan om bonbons te kopen bij Leonidas. Dus ook niet eens gewoon de eerste de beste goedkope supermarkt reep. Nog wat later hoorde ik zelfs dat hij de wekker ervoor had gezet!
Natuurlijk was die actie mijn telefoonnummer waard.

Na het festival hebben we een paar keer afgesproken en na ongeveer een maand had ik er genoeg vertrouwen in om het een relatie te noemen en het "facebook-official" te maken.

Rond die tijd zat ik al niet heel lekker in mijn vel vanwege mijn werk. Veel stress, dubbele functie en niet het gevoel gewaardeerd te worden om wat je doet.
Op een gegeven moment kwam de mededeling dat ik 5 dagen in de week naar Rotterdam zou moeten voor een project. Aangezien ik al niet lekker in mijn vel zat aangegeven dat ik liever één dag in de week vrij zou zijn.
Met moeite ging mijn manager daarmee akkoord en zo gebeurde het dat ik één dag in de week op kantoor was om alle dingen daar te regelen, vervolgens drie dagen naar Rotterdam moest voor het project en op vrijdag vrij was.
Omdat ik het niet zag zitten om drie dagen in de week heen en weer te rijden tussen Zwolle en Rotterdam met moeite een hotel kunnen regelen met het werk.
Op donderdagavond reed ik dan terug naar Deventer, omdat mijn vriend zo lief was om de zorgen voor mijn hondje Gimly op zich te nemen voor de tijd dat ik in Rotterdam zat.
Met de vrijdag vrij was het natuurlijk ook vreselijk makkelijk om in Deventer te blijven en dan ook het weekend daar door te brengen.
Op maandag ging ik dan weer terug naar Zwolle om daar ook te slapen, aangezien de aansluiting met de A28 veel soepeler was. Maandag's kwam dan mijn vriend naar Zwolle om daar samen te eten.
Dit ging zo door tot het einde van het jaar.

Samen zouden we naar Finland op vakantie. Finland, mijn thuis, de plek waar ik mij altijd zo gelukkig voel.

Op de eerste dag van mijn vakantie kreeg ik al appjes van het werk omdat zogenaamd niks was afgerond. Ik was de dag ervoor dik een uur langer doorgewerkt dan de rest om alles netjes af te ronden en had ook netjes iedereen ingelicht over de zaken die ze moesten weten.
Op de maandag erop was ineens iedereen alles vergeten en kreeg ik een shitstorm aan gezeur over mij heen. Ook de tweede dag ontving ik nog allerhande appjes met verwijten en kritiek.
Geen lekker begin van de vakantie dus.
Mede daardoor en alle stress die ik al had heb ik niet van mijn vakantie kunnen genieten. We hebben best veel dingen van mijn / onze bucketlist af kunnen strepen, waaronder het noorderlicht zien.
Maar ik was er maar half bij en heb er niet van kunnen genieten. Als ik er nu aan terugdenk is het maar een vage herinnering.

Net geland op Schiphol belde ik mijn vader, die had 's morgens al gevraagd wanneer we terug zouden zijn zodat hij even kon bellen. Omdat ik vermoedde dat er iets aan de hand was besloot ik al te bellen op het moment dat we de Aankomsthal uit liepen en naar de parkeerplaats terug onderweg gingen.
Toen kwam het vreselijke nieuws dat er een tumor was gevonden in zijn lever.
Gelukkig hadden we de dag erna gepland om naar hen toe te gaan dus we konden even bijpraten.

Toen op maandag mijn auto niet wilde starten, ik had gemeld dat ik iets later op het werk zou zijn daardoor en een dusdanig belachelijke respons van mijn manager had gehad stortte ik in.
Ik stond te huilen op de parkeerplaats toen mijn vriend mij naar binnen stuurde om even te kalmeren.
Dat was het moment dat ik het genoeg vond. Ik heb de huisarts gebeld en mij ziek gemeld op het werk.
Dit leidde uiteindelijk tot een ziekmelding van 6 maanden waarna ik ontslag met wederzijds goedvinden kreeg.
Ik kon hierdoor kalmeren, tot rust komen en op zoek naar een betere werkomgeving.

In die tijd was ik alleen maar in Deventer, kwam hooguit één keer per week in Zwolle. Eerst om de vissen te voeren en uiteindelijk heb ik die maar meegenomen en kwam ik alleen nog voor de post in Zwolle.
Het besluit om te gaan samenwonen was daarna ook vlot gemaakt. Het ging goed tussen mijn vriend en mij en ik was alleen maar in Deventer. De huur opzeggen in Zwolle was dan ook financieel een logische keuze.

Ondertussen hadden we al het nieuws gehad dat de tumor van mijn vader niet operabel was omdat er uitzaaiingen in de buikwand waren gevonden en hij over zou gaan op chemotherapie. De prognose die de artsen hem gaven was 7 maanden tot een jaar.

Al vrij snel had ik een nieuwe baan waar ik me ook best op mijn gemak voelde. We gingen weer naar Graspop en namen een korte vakantie naar Zuid-Frankrijk.
Ondertussen was ik nog steeds niet helemaal bijgekomen van mijn burnout. Want dat is het uiteindelijk geworden.

In de loop van de periode dat ik thuis zat ging het al niet heel soepel tussen mij en mijn vriend. Niet dat we ruzie hadden, maar op relatie gebied waren een aantal dingen die niet lekker liepen. Door mijn burnout was ik heel erg veel moe en liet mijn lichaam nog meer dingen te wensen over.
Door mijn negatieve buien kon de sfeer in huis niet altijd even prettig zijn.

Einde van de zomer van 2016 gingen we de benedenverdieping verbouwen en begon ik met motorrijlessen.
Ik hoopte dat ik op tijd mijn rijbewijs zou hebben zodat ik, mits mijn vader zich goed zou voelen, het jaar erop met mijn vriend mijn vader zou kunnen verrassen met de Elfstedentocht op 2e Pinksterdag. Dat hadden ze afgesproken met elkaar, dat als mijn vader zich nog goed zou voelen mijn vriend hij samen de tocht zouden doen op de motor.

De verbouwing kwamen we aardig door, maar met mijn motorrijlessen ging het niet zo goed. ik was absoluut niet zeker op de motor, had moeite om passende kleding te vinden op de rijschool voorafgaand aan de les waardoor het vaak een gehaast was.
Op een gegeven moment heb ik besloten om een winterstop in te lassen en weer te beginnen als ik mijn eigen kleding had.

Tussen mij en mijn vriend ging het steeds minder goed. We leefden meer als broer en zus naast elkaar en hadden nauwelijks nog fysiek contact.
Ook een aantal minivakanties die we hadden gepland hielpen niet en zorgden enkel voor wederzijdse frustratie.
In het dagelijks leven gingen we prima met elkaar om en we hadden ook eigenlijk geen ruzie, maar op fysiek vlak kon je het geen relatie meer noemen.

Vanaf Januari 2017 begon mijn vader erg af te vallen en begon je echt te zien dat hij ziek was. Tot die tijd kon je het niet aan hem zien.
Het is dan ook nog erg makkelijk om als een struisvogel je kop in het zand te steken. Maar vanaf het moment dat het te zien is, komt de realiteit hard binnen.
Een aantal keren kwamen we bij hem op bezoek en dan schrokken we heel erg door de grote verandering die er dan had plaatsgevonden.

In maart hebben mijn vriend en ik al uitgesproken dat het echt niet goed ging tussen ons en dat we het nog een keer gingen proberen.
Ik heb toen een week lang gehuild omdat ik door mijn schuld mijn relatie naar de knoppen zag gaan.
Daarop heb ik besloten om (weer) professionele hulp te zoeken.
Na een paar gesprekken met de praktijkondersteuner van de huisarts heb ik me aangemeld bij een particuliere GGZ organisatie die hopelijk zou kunnen helpen.

Nu zijn we bijna in augustus, heb het eerste intake gesprek bij de psychiater (de psycholoog was ziek) gehad.
Daar kwam uit dat ik chronisch depressief ben al dan niet met een PTSS erbij, en zijn er antidepressiva voorgeschreven.
Diezelfde avond barstte de bom thuis en hebben mijn vriend en ik besloten dat het zo echt niet langer kon en de knoop doorgehakt.

Tegelijkertijd gaat het steeds slechter met mijn vader en mag ik blij zijn met alle tijd die ik nog met hem kan doorbrengen.

Ik ben al dik een week bijna alleen maar aan het huilen. Voel me schuldig dat mijn vriend zich zo slecht voelt door alle negativiteit die ik mee heb gebracht. Hij heeft anderhalf jaar lang geprobeerd om mij uit het dal te trekken en dat heeft hem zoveel gekost dat hij nu simpelweg op is. Leeg, niet meer de blije bijna euforische enthousiaste jongen die zijn wekker zette om bonbons te halen om mijn nummer te krijgen.
Ik kan het alleen maar met hem eens zijn dat deze situatie niet gezond is, voor ons beiden niet. Doordat hij zo leeg en op is, begon hij mij steeds meer te ontwijken en af te wijzen. Daardoor ging mijn al extreem lage zelfvertrouwen nog verder naar beneden en werd ik alleen maar negatiever.

Doordat alles nu in een keer komt voel ik mij al dik een week extreem somber. Soms heb ik het gevoel dat ik de wereld niet meer aan kan en wil ik het liefste gewoon verdwijnen. Als een klein natuurkundig element dat gewoon ineens niet meer bestaat.

Ik mag volgende week afrijden voor mijn deel 1 van het motorrijbewijs en ik hoop vreselijk dat ik het red. Mijn diepste wens nu nog is dat mijn vader nog kan meemaken dat ik legaal op de motor rijdt.

Daarnaast ben ik dus op zoek naar een nieuwe woning en hoewel mijn, wel nu ex dus, ontzettend behulpzaam en lief is en mij overal in steunt, kan deze situatie gewoon niet al te lang doorgaan.
Voor mij en ook voor hem is het beter als we allebei onze eigen wegen in kunnen slaan.

Na mijn examen aankomende week begin ik met de antidepressiva en ik hoop ook dat ik mij daarmee snel beter zal voelen. Zoals ik mij nu voel, en zoals ik mij de afgelopen jaren heel vaak heb gevoeld, dat houd ik niet lang meer vol.
Ik wil eindelijk eens van mijn gebrek aan zelfvertrouwen, mijn wantrouwen naar de mensheid af en mijn gevoel van eigenwaarde op een normaal niveau krijgen.
Ik wil gewoon eindelijk eens gelukkig zijn.

Hoewel ik ooit dacht eindelijk de ware te hebben gevonden en mij echt oud zag worden met mijn vriend van de afgelopen twee jaar, heb ik dat nu te grabbel gegooid door mijn negativiteit en depressie.
Ik hoop dat hij snel weer zichzelf is en van het leven kan genieten en ik hoop dat ik ook ooit van het leven kan genieten.

Ik weet dat er nog een hele moeilijke periode aan zit te komen en ik hoop echt dat ik mij goed genoeg kan houden om die periode met opgeheven hoofd te doorstaan.
Ik moet wel, voor mijn vader en de korte tijd die ons samen nog rest.
En daarna... daarna weet ik het niet.

Ik verwacht dat ik veel alleen zal zijn, veel vrienden heb ik niet en die paar die ik heb zijn ver weg. Ik ga een intensief behandelingstraject in met de psycholoog en de psychiater en ik hoop echt dat dat nu eindelijk overal verandering in zal brengen.

Er is nog wel een ding wat ik van mijn hart moet. En dat is dat ik zo ontzettend dankbaar ben voor de liefde en geborgenheid die ik van mijn ex en zijn familie heb gekregen. Zo'n lieve schoonfamilie heb ik nog nooit gehad en dat geeft mij een heel klein beetje hoop.
Ondanks dat ik nu de toekomst nog erg zwart zie, hoop ik dat ik dankzij hen toch een beetje vertrouwen in de wereld kan houden en dat ik ooit weer zo'n lieve familie als zij mag tegenkomen en daar deel van mag uitmaken.

February recap

Okay, so a month ago I declared I wanted to bring my blog back to life.
Not quite credible if I don't post then for a month.
But hey, when you don't have inspiration, you don't have inspiration. It's as simple as that.

Now that February is coming to a close, I do have some things I want to share.

Tarja Turunen

On the 13th of February I went to see Tarja Turunen (website) perform in the Melkweg in Amsterdam.


I met with a friend to go to the concert and even though the support act was just plain horrible, we had a great time.

As usual the main act was absolutely breathtaking, awesome and made me want more! Tarja has a very intriguing voice and is able to capture the emotion in the lyrics perfectly. These live shows will always give me goosebumps and leave me shattered inside.

The weirdest thing about this show was that the audience was very mixed. I saw people with Nightwish shirts, which was her former band. I saw elderly people and people dressed like you would think they went through the wrong entry door and should be at the r&b gig in the next room.

But when the first notes of the Gary Moore cover "Over the Hills and Far away" were set in, everybody sang along. And the energy continued when she sang the Nightwish song "Wish I had an Angel". It was just absolutely amazing.

I'm definitely considering going to her shows when she comes back to the Netherlands this May.


After the show I miraculously had plenty time to catch my train home.
I could even afford to skip a train so I didn't have to hurry and run across the Amsterdam Central Station. Initially I had second to last train home, but about halfway in the route, I heard the driver announce they were not going any further than the station we were at. Passengers in the direction of Zwolle had to wait for 20 minutes until the intercity would arrive (guess what, the last train home!).
Luckily that train arrived in time and I was able to fetch my bike from the guarded garage. In the end I got home somewhere around 1.30am.

Birthday party

The next day, I had to do preparations for my birthday / post renovation housewarming party. So I had to get out of bed a bit too early for my liking. But since I'm not a home princess and my vacuuming and cleaning is pretty much always behind, I had quite some work to do.

I tried to make this very nice birthday cake with filling and fondant decorations. Well that failed miserably.
I guess I never learn to experiment and practice with things before wanting to do it perfectly and show it off. It suffices to say I was quite frustrated with the cake.
Luckily I also made some cinnamon sticks and cupcakes that did turn out very nicely!

The next day the first of the guests to arrive were my dad and my stepmother. I'm glad they showed up first, because they brought some very much needed extra chairs! I wouldn't have known where to place all the other people that came by if they hadn't brought the chairs.
Since no one else was there yet and our awesome Dutch speed-skaters were doing their thing in Sochi, we watched the Olympics until some more guests arrived.
As the day progressed, at some point I found my entire living room filled with people! It was the busiest birthdayparty I'd ever had! Everybody got along with everybody and it was just so much fun.
Around dinnertime the first batch of birthday guests set for home and I had some little time to prepare for the evening.
The evening was a bit more relaxed when it came to hosting the party. I'd decided it would be a self service evening and put the booze, drinks and snacks on the table. There weren't as much people as in the afternoon, but it was fun nonetheless.

I had three friends staying over night, so Sunday morning I made some breakfast or rather brunch because it was almost noon when everybody was awake. After a little while of talking and making plans for the summer everybody headed home and I had my house to myself again.
Next up on my agenda was the Turisas (website) concert in Tivoli de Helling in Utrecht on the 24th of February.
Even though I'd left the office just before the weekend with a horrible migraine found myself forced to stay in on Friday as well, I was lucky enough to be fully recovered by Monday.

I had the Monday off and used the free time to visit my grandparents that hadn't been able to come visit my birthday party. My grandfather has his birthday the day after mine, so it was kind of a double party. I made some cupcakes for the occasion and around noon I went on my way to their home.
We had a very nice afternoon and they were nice to have their diner early so I could make it in time to the concert in Utrecht.

Turisas

In Utrecht I met up with two friends of mine and we walked to the venue.

Turisas is a band that has a special place in my heart. I've known of them since 2007 and ever since I've only missed one of their Dutch shows. At one point I even saw them 5 times in a years time, with shows spread over Europe. Well.. One was in Amsterdam in March 2011, the second was at Summerbreeze Open Air festival in Dinkelsbuhl, Germany. The third and the forth were in October in Tilburg and Leeuwarden as part of the Heidenfest tour and the final show was in Helsinki in February 2012 at the Helsinki Metal Meeting.

But anyway, I was discussing their show on February 24th 2014 in Utrecht. It was the first headlining show since March 2011 and it was about time too!
Being a headliner act gave them the opportunity to play some songs that are too long for the short festival sets. I'd been checking out the set lists from previous shows online and had only one hope: That they'd play Rex Regi Rebellis.

First thing I did when we arrived at the venue was checking out the merchandise booth. Turisas had recently posted a message on Facebook asking their female fans what they were missing in regards to the merchandise. After many comments about the sizing and fitting of the girlieshirts they announced they were taking it up with their distributors. So I was very curious whether or not there would be a girlie shirt that would actually fit me. And guess what, there was! I am now the proud owner of an awesome Turisas girlie shirt that fits me near perfectly.

The support band initially wasn't so bad. I'd looked them up on Spotify and they sounded nice. Live however, their appearance wasn't very impressing. In fact, they highly reminded me of another band. And I don't like copycats.
When the roadies were building up for Turisas we were able to get to the front of the stage.

The show was awesome, unbelievable and pretty much indescribable. They are such a great live band, with a lot of energy and great entertainers.
And I was so happy when I found out they were indeed going to play Rex Regi Rebellis, which I hadn't ever heard being performed live.

Everybody sang along with the whole set list and it was definitely the best concert I've been to in a long time.
I had almost forgotten what an excellent band this is!

When I got back to Zwolle I had to walk home, because the last bus leaves around midnight and the last train arrives around 1am. The taxi driver didn't want to bring me home for €1,70 and my bike was still at the office because I'd been to sick to cycle home and one of my colleagues had brought me home.

I got home around 1.45am, completely broken and tired as hell. But with the biggest smile on my face. Still reeling with the catchy folk metal tunes.

So that's it for now!
In March I have another concert I'm attending, this time with my father and I might be going to the Jolla NL meet up at the end of the month!

Until we meet again!

Time to bring this blog back to life!

Okay well, it's been more than a year since I've last posted on this blog. Which is weird since I usually have enough to write about.
But the last couple of months, well years really, I've been having major writers block and could pretty much only find the energy to complain about things.

I've been feeling better lately and so I've decided to try and bring some new life to my blog. It might be stories, it might be just my daily brainfarts or some adventures I've had.

Geluidsoverlast

Vanmorgen was het weer zover. Ik denk al de zesde week achter elkaar dat ik in het weekend word gewekt doordat de buurman, die twee verdiepingen onder mij woont, zijn geluidsinstallatie op standje "ruzie met de buren" heeft staan.
De hardcore schalt door de flat heen, alsof de boxen naast mijn bed staan.

Hoewel het tijdstip nu iets normaler was, niet om 8u 's morgens, is het niet goed voor je nachtrust.

Het is niet te beschrijven wat het met je doet als je elk weekend op zo'n manier wordt gewekt.

Hoewel je genoeg slaap hebt gehad, is alle rust en ontspanning in een klap weg.
Je voelt je alsof je de hele nacht hebt doorgehaald, en daarbij nog de schrik van je leven hebt gehad.
Het maakt je wanhopig en paniekerig.
En niet alleen als je wakker wordt. Ook het idee van weekend geeft geen rust meer. Je gaat al naar bed met het idee, "Als ze morgenochtend maar niet weer die muziek zo hard aan hebben staan!".

Elke week naar beneden lopen en vragen of het zachter mag, gaat ook vervelen. En daarbij ben je dan toch al wakker, dus heeft het geen nut.
Zelf muziek er hard tegenover zetten, heeft ook geen nut. Dat doet de buurman die ernaast woont al elke keer. En die heeft ook een behoorlijke geluidsinstallatie dus op dat moment komt er van twee kanten herrie door de flat geschald.

Het is elk weekend maar hopen dat de buren er niet zijn en die schaarse dagen dat ik wel kan uitslapen ben ik er ook erg blij mee.

Volgend jaar gaat er gerenoveerd worden, en hopelijk is de geluidsoverlast dan minder tot niet bestaand.

**Pff zelfs door mijn eigen muziekdvd, die overigens op een normaal niveau aanstaat, hoor ik de hardcore van de buren.. Ongelooflijk..**

Zoektocht naar warmte (7/9/12)

Donker, koud en kil.
Een dikke muur.
Is het beton?

Donker, koud en kil,
Maar toch veilig en vertrouwd.

Toch dat verlangen,
naar warmte en licht,
naar een ander soort veilig,
een ander soort vertrouwd.

Voorzichting om het hoekje gluren,
kleine beetjes licht zien,
kleine beetjes warmte voelen,
Stapje voor stapje,
ik ben er bijna.

Donker, koud en kil,
Terug op mijn veilige vertrouwde plek,
Het licht bleek een illusie,
de warmte een leugen.

Donker, koud en kil,
ik denk dat ik hier maar blijf.

Why is it, that when I tidy up my house, I always lose things?

Okay, so I'm not the best housewife or anything. Better said, I suck. I'm lazy and I always postpone pretty much anything that has to do with keeping my house tidy.
Whenever my family drops by they are always complaining that I need to get rid of the mess, do the laundry (which I do regularly, but just forget to put the clean laundry in the closet), bladiebla..
But I always find the things I need, okay it might take a little time and a little bit of searching.. But I always find the thing I need.

However... the few times I do tidy up the place it ALWAYS results in me losing stuff. Because when I need something, in the most recent case my login reader for my bankaccount, I CAN'T FIND IT ANYWHERE!
I'm overturning everything in my house (which ends up being a worse mess than before I cleaned it), and I still can't find the damn thing..

It's frustrating!!!!

Edit - Aug.1st 2011: After about an hour I found the login reader for my bankaccount, only after I'd ordered a new one of course. But this morning I couldn't find my wallet anywhere.. It wasn't on the table, nor in the bags.. And I've used it saturday when I'd found my login reader.. So once again.. Cleaning my house is NOT a good thing..

Surgery is quite an ordeal, I now know from experience...

So, I'd been having some rather annoying symptoms. I went to the doctor and after a couple of tests and check ups they told me I had a cyste and that it needed to be surgically removed.

I had to go to a planners office where I was told that they'd put me on a waitinglist. That's pretty much the easy part...
They gave me a list of questions I had to fill in, and bring with me when I went to see the anesthesist. This list contains questions like 'Do you have trouble breathing', 'Do you have any allergies', 'Do you smoke' etc..

So a week later I go to the appointment. A secretary called my name and brought me to a examining room. There she discussed the questionnaire, checked my bloodpressure and told me the doctor would be there in a couple of moments..
And indeed, the doctor came in after a couple of minutes, wouldn't even been 5 minutes or something.
He checked the questionnaire again, and checked my heartbeat and breathing. After that he made a couple of notes, asked if I had any questions and brought me to another room, where a nurse would ask me some more questions and explain what was going to happen. Or at least, I guess she was supposed to explain.
It took me about an hour and I had to answer shitloads of questions and in the end left the appointment with about as little information as I came in with.. I knew my bloodpressure was good, as were my heart and lungs apparently. And I knew that there hadn't been a date planned yet but that they would give me a call about a week before it would all happen.

After a week or two I decided I'd give the hospital a call, because I'm going on a holiday in July and I didn't want to have to cancel it due to the surgery happening too close to my holiday.
Well the date was set on the 6th of June.. And then the waiting starts..  I'd gotten a couple of information booklets about the surgery and things that happen around that.

And then it was the 6th of June....
I had to be at the hospital at 7.30 in the morning and the surgery was scheduled for about 9.00. I wasn't allowed to eat anything as from midnight the night before and after 7.00 I couldn't drink anything anymore..
When we got to the hospital (my dad was kind enough to escort me, 'cause I was nervous as hell!), we were supposed to go to the admittance desk. There they told me which unit I had to go to.
We arrived at the unit quite easily, which is a miracle because the hospital is an enormous maze!
There a nurse brought me to the room.

So getting to the room, I got to choose which bed I wanted. The nurse gave me the surgery garments (the blue thing with the open back, totally lame surgery socks and the most awefull paper underware ever..) and sat down with me to go through some (more!!) paperwork and explaining some things to me.

When she was finished with the paperwork my dad left and I changed clothes. The nurse came back with the premeds and when I had taken those I went to lie down on my bed and read something.. One of my pre-meds was a tranquilizer because I was so nervous. Quite soon the nurse came with another nurse to bring me to the pre-op room.

This pre-op room is quite scary. For when I was brought in a nurse was filling up a syringe with the biggest needle I'd ever seen.. Luckily it wasn't meant for me! *pfew* However, the nurse at pre-op was having some trouble getting the IV in, so that had to wait. They were all very nice though, or maybe I was just too drugged up to even notice some people not being nice..
At pre-op the surgeon visited me, together with about 4 or 5 assistents. One of them stayed with me to prepare me further for the operation. She helped me get on the operation table and applied the heartmonitor stickers. When she was done she brought me to the OR.
Which is really weird by the way.
Because you're lying there on a bed which is way too narrow to be even remotely comfortable, you're looking at the most boring ceiling ever and they are chitchatting with you about, well.. nothing.
Then you are rolled into a small room next to the OR. In that room you are surrounded by 5 doctors/nurses, not sure what they are. And in my case I had 3 people trying to stick a needle in me, because the IV had to be applied. Off course I didn't mind a thing because I'd been drugged up to relax...

When the IV was finally in, I felt something warm coming through it.. One of the assistens said 'Here's some extra oxygen' and that's all I know...

When I woke up I remember thinking 'so soon?'...

Why I should never take a job at the exchange markets..

Last week my boss had the brilliant idea to enter in a stock-market simulation.
This week is the practice week, and after three days of practicing I am so glad I don't do anything with real money at the stock-market.

Here's the deal:

You get 100 points, (110 if you answer the extra questions) every day you choose three shares from a selected amount of shares available on the Amsterdam exchange market. Only dutch companies off-course.
You can also choose to use either a short-turbo or a long-turbo, these will give you 300% of your score. However, the short means you get plus-points when the share is falling and the long means you get plus-points when your share is growing.

Well, I have the tendency to choose the wrong share and the wrong turbo for it... Yesterday I had a good turbo, but one of my shares was falling so fast, I had no chance.
And today??

Well today was utter horror.. I chose a share which I thought would be falling fast.. So I put a short-turbo on it.. However.. it grew.. fast... So I ended up with -8 points.
And at the last place of our companies' subpoule.

Once more it has been proven that I have no economic sense.. AT ALL!!

Hopefully I'll get the hang of it before the actual simulation competition starts next monday, because the winner of this competition will get some nice prizes!

If anyone has any tips for me, they're very very welcome!